Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΝ ΧΑΛΚΗΔΟΝΙ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

(17 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016)
 

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  

Τέκνον Τίτε, πιστός λό­γος· κα πε­ρὶ το­ύ­των βο­ύ­λο­μαί σε δι­α­βε­βαι­οῦ­σθαι, ἵ­να φρον­τί­ζω­σι κα­λῶν ἔρ­γων προ­ΐ­στα­σθαι ο πε­πι­στευ­κό­τες τ Θε­ῷ. ταῦ­τά ἐ­στι τ κα­λὰ κα ὠ­φέ­λι­μα τος ἀν­θρώ­ποις· μω­ρὰς δ ζη­τή­σεις κα γε­νε­α­λο­γί­ας κα ἔ­ρεις κα μά­χας νο­μι­κὰς πε­ρι­ί­στα­σο· εἰ­σὶ γρ ἀ­νω­φε­λεῖς κα μά­ται­οι. αἱ­ρε­τι­κὸν ἄν­θρω­πον με­τὰ μί­αν κα δευ­τέ­ραν νου­θε­σί­αν πα­ραι­τοῦ, εἰ­δὼς ὅ­τι ἐ­ξέ­στρα­πται ὁ τοι­οῦ­τος κα ἁ­μαρ­τά­νει ὢν αὐ­το­κα­τά­κρι­τος. Ὅ­ταν πέμ­ψω Ἀρ­τε­μᾶν πρς σε Τυ­χι­κόν, σπο­ύ­δα­σον ἐλ­θεῖν πρς με ες Νι­κό­πο­λιν· ἐ­κεῖ γρ κέ­κρι­κα πα­ρα­χει­μά­σαι. Ζη­νᾶν τν νο­μι­κὸν κα Ἀ­πολ­λὼ σπου­δα­ί­ως πρό­πεμ­ψον, ἵ­να μη­δὲν αὐ­τοῖς λε­ί­πῃ. Μαν­θα­νέ­τω­σαν δ κα ο ἡ­μέ­τε­ροι κα­λῶν ἔρ­γων προ­ΐ­στα­σθαι ες τς ἀ­ναγ­κα­ί­ας χρε­ί­ας, ἵ­να μ ὦ­σιν ἄ­καρ­ποι. Ἀ­σπά­ζον­ταί σε ο με­τ' ἐ­μοῦ πάν­τες. ἄ­σπα­σαι τος φι­λοῦν­τας ἡ­μᾶς ἐν πί­στει. χά­ρις με­τὰ πάν­των ­μῶν· μν.  

               (Τίτ. γ΄[3] 8 – 15)

 

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ;

ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ: «Μωρὰς δὲ ζητήσεις ... περιίστασο·

εἰσι γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι»

Στὸ σημεριν ποστολικ νάγνωσμα ὁ πόστολος Παῦλος νάμεσα στς λλες πολύτιμες συμβουλς πο δίνει στν μαθητή του Τίτο, τοῦ λέγει κα τ ἑξῆς: Ν ποφεύγεις τς νόητες συζητήσεις κα τς γενεαλογίες για τος μυθικος θεος τος εγενες προγόνους, καθς κα τς φιλονικίες καὶ διαμάχες γι τν ουδαϊκ νόμο, διότι δν προκαλον καμμία φέλεια καὶ εναι μάταιες. Ἡ συμβουλ αὐτὴ το θείου ποστόλου δίνει κα σ μς τν φορμ ν δομε ποῦ δηγον οἱ νωφελες συζητήσεις κα πς θ πρέπει ν τς ποφεύγουμε.

1. ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΑΝΩΦΕΛΕΙΣ

Ἦταν φαίνεται συχν τ φαινόμενο στος Χριστιανος τς Κρήτης νὰ χάνουν τν καιρό τους κα τν ρεμία τους μ συζητήσεις μάταιες κα νωφελες. πειδ ζοσαν σ' να περιβάλλον ἀπὸ λληνες κα ουδαίους, κουαν τς φιλοσοφικς διαμάχες μεταξ τν φιλοσοφιν τν ρχαίων λλήνων λλ κα τς ντονες συζητήσεις τν ουδαίων σχετικ μ τν ρμηνεία τν διατάξεων το Νόμου τς Παλαις Διαθήκης. Κα μπαιναν κι ατο στν παγίδα ν συμμετέχουν σ' να φαλο κύκλο συζητήσεων ματαίων, πο συχν δηγοσε σ λογομαχίες κα ριδες, διχασμος κα σχίσματα. Τ πρόβλημα στς λογομαχίες τους βέβαια δν ταν μόνο τ περιεχόμενο τν συζητήσεών τους ἀλλὰ καὶ ὁ τρόπος διεξαγωγς τους, πο κρυβε γωισμ κα ματαιοδοξία.

Δυστυχς μι τέτοια ρρωστημένη κατάσταση λογομαχιν κα ρίδων παρουσιάζεται κα στν ποχή μας κα διαίτερα μεταξ πολλν Χριστιανν. Βλέπει κανεὶς κα στς μέρες μας πολλος πιστος ν ξοδεύουν περίσκεπτα τς ὧρες τους μ νούσιες συζητήσεις, οἱ ὁποῖες προκαλον συχν φιλονικίες. Συζητήσεις πο συχν παρουσιάζονται μ τν μανδύα κάποιου γνησίου νδιαφέροντος γιὰ πρόσωπα προβλήματα τς ποχς μας κι ὅμως κρύβουν πολ γωισμ κα καταλήγουν σ κατάκριση κα πνευματικ ζημιά. σχυρίζονται πολλο σήμερα ὅτι συζητον για θέματα κκλησιαστικά, πειδ γαπον τν κκλησία. Κα καταλήγουν ν κατακρίνουν ερ πρόσωπα, ν διχάζουν μ τν στάση τους τος λλους, ν γίνονται οἱ τιμητὲς τν πάντων, ν πληγώνουν εαίσθητες συνειδήσεις. λλοι στν προσπάθειά τους ν βοηθήσουν νθρώπους θρησκευτικ διάφορους ντίθετους ρχίζουν ν κατακεραυνώνουν ρχικς τ σύγχρονα φαινόμενα θικς σήψης κα κατόπιν τος θεωρούμενους ατιους τν φαινομένων ατν. Τέλος κάποιοι λλοι χουν ὡς καθημεριν ντικείμενο τν συζητήσεών τους τς νούσιες κα συχν ντίθεες κπομπς τς τηλεοράσεως, τν πορεία το πρωταθλήματος, τν προσωπικ ζω τν δημοσίων προσώπων, τν μόδα, τν διασκέδαση, τ χρηματιστήριο κα λλα.

2. ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΩΦΕΛΙΜΕΣ

Θ πρέπει λοιπν ν προσέχουμε πολ κι ἐμεῖς κα τ περιεχόμενο λλ κα τν τρόπο τν συζητήσεών μας, μς λέγει ὁ ἀπόστολος Παλος. Κα μάλιστα παροτρύνει τν Τίτο ν παραιτεῖται π τέτοιου εδους συζητήσεις κα ν φεύγει κι π τν τόπο πο γίνονται. Ἀλλὰ κα στν Τιμόθεο ὁ θεος Παλος τήν ἴδια συμβουλ δίνει: «Τς μωρὰς κα παιδεύτους ζητήσεις παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι γεννσι μάχας», το γράφει. πόφευγε, δηλαδή, τς νόητες συζητήσεις, διότι προκαλον μάχες καὶ ριδες. Διότι, ὅπως ξηγε, «δοῦλον Κυρίου οὐ δε μάχεσθαι, ἀλλ' πιον εναι πρς πάντας, διδακτικόν, νεξίκακον, ἐν πραότητι παιδεύοντα τος ντιδιατιθεμένους.. μήποτε δῷ αὐτοῖς ὁ Θες μετάνοιαν ες πίγνωσιν ληθείας» (Β' Τιμ. β'[2] 23-25). Ὁ δολος το Θεο, ὁ πνευματικς δηλαδὴ ἄνθρωπος, δν πρέπει ν λογομαχεῖ, ἀλλὰ ν εναι πιος πρς λους, διδακτικς κα νεξίκακος. Ν παιδαγωγεῖ ὅσους ντιτίθενται εἰς ατν μ πραότητα κα ερήνη, χωρς ν δημιουργεῖ ντάσεις. Ν συζητεῖ μ ἠπιότητα κα νεξικακία, μ πραότητα κα καλωσύνη. Ὅπως σημειώνει ὁ ρμηνευτς τν Γραφν Θεοφύλακτος, ὁ πνευματικς ἄνθρωπος πρέπει ν μιλ «μ πατρικ ἠπιότητα κα μ μακροθυμία. τσι θ μπορεῖ ν πείσει κόμη κα τος πιὸ σκληρος κα ντίθετους συνομιλητάς». Ἂς μάθουμε λοιπν ν συζητομε μορφα, ἁπλᾶ, γκάρδια, ταπεινά, συνετά. Ν συζητομε συζητήσεις μ οσιαστικ οἰκοδομητικ περιεχόμενο, συζητήσεις χι γι πράγματα μικρῆς ξίας, ἀλλὰ γιἀ τὰ μεγάλα κα αώνια.

δελφοί, οἱ 630 θεοφόροι Πατέρες τῆς Δ' Οκουμενικῆς Συνόδου, τος ποίους τιμ σήμερα ἡ κκλησία μας, τέτοιο παράδειγμα μς φησαν. Δν σχολονταν μ μικρ κα σήμαντα ἀλλὰ μ μεγάλα κα ἱερά. Ατ συζητοσαν, ατ κα δίδασκαν. Κα ὅταν χρειάστηκε, δωσαν κα μάχες σκληρς ἐναντίον τν αρετικν, πο δίχαζαν μτς ριστικς διαμάχες τους τν ποίμνη το Χριστο. τσι θριάμβευσε ἡ ἀλήθεια, τσι θριάμβευσε ἡ ρθόδοξος κκλησία μας.

 (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)

 

ΤΟ ΙΕΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς.  ὑ­μεῖς ἐ­στε τ φς το κό­σμου. ο δύ­να­ται πό­λις κρυ­βῆ­ναι ἐ­πά­νω ὄ­ρους κει­μέ­νη· οὐ­δὲ κα­ί­ου­σι λύ­χνον κα τι­θέ­α­σιν αὐ­τὸν ὑ­πὸ τν μό­δι­ον, ἀλ­λ' ἐ­πὶ τν λυ­χνί­αν, κα λάμ­πει πᾶ­σι τος ν τ οἰ­κί­ᾳ. Οὕ­τω λαμ­ψά­τω τ φς ὑ­μῶν ἔμ­προ­σθεν τν ἀν­θρώ­πων, ὅ­πως ἴ­δω­σιν ὑ­μῶν τ κα­λὰ ἔρ­γα κα δο­ξά­σω­σι τν πα­τέ­ρα ὑ­μῶν τν ν τος οὐ­ρα­νοῖς. Μ νο­μί­ση­τε ὅ­τι ἦλ­θον κα­τα­λῦ­σαι τν νό­μον τος προ­φή­τας· οκ ἦλ­θον κα­τα­λῦ­σαι ἀλ­λὰ πλη­ρῶ­σαι. ἀ­μὴν γρ λέ­γω ὑ­μῖν, ἕ­ως ἂν πα­ρέλ­θῃ οὐ­ρα­νὸς κα γ, ἰ­ῶ­τα ἓν μί­α κε­ρα­ί­α ο μ παρέλ­θῃ ἀ­πὸ το νό­μου ἕ­ως ἂν πάν­τα γέ­νη­ται. ς ἐ­ὰν ον λύ­σῃ μί­αν τν ἐν­το­λῶν το­ύ­των τν ἐ­λα­χί­στων κα δι­δά­ξῃ οὕ­τω τος ἀν­θρώ­πους, ἐ­λά­χι­στος κλη­θή­σε­ται ν τ βα­σι­λε­ί­ᾳ τν οὐ­ρα­νῶν· ς δ' ν ποι­ή­σῃ κα δι­δά­ξῃ, οὗ­τος μέ­γας κλη­θή­σε­ται ν τ βα­σι­λε­ί­ᾳ τν οὐ­ρα­νῶν.                              

   (Ματθ. ε΄[5] 14 – 19)

 

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)

Επεν Κύριος στος μαθητές Του· Ἐ­σεῖς εἶ­στε τὸ φῶς τοῦ κό­σμου, δι­ό­τι ἔ­χε­τε προ­ο­ρι­σμὸ μὲ τὸ φω­τει­νό σας πα­ρά­δειγ­μα καὶ μὲ τὰ λό­για σας πού με­τα­δί­δουν τὸ φῶς τῆς ἀ­λή­θειας νὰ φω­τί­ζε­τε τοὺς ἀν­θρώ­πους πού βρί­σκον­ται στὸ σκο­τά­δι τῆς ἁ­μαρ­τί­ας καὶ τῆς πλά­νης. Μιὰ πό­λη πού βρί­σκε­ται πά­νω σὲ βου­νὸ δὲν εἶ­ναι δυ­να­τὸν νὰ κρυ­φτεῖ. Ἔ­τσι καὶ ἡ δι­κή σας ζω­ὴ θὰ γί­νε­ται ἀν­τι­λη­πτὴ ἀ­π' ὅ­λους. Οὔ­τε οἱ ἄν­θρω­ποι ἀ­νά­βουν λυ­χνά­ρι γιὰ νὰ τὸ βά­λουν κά­τω ἀ­π' τὸν κά­δο μὲ τὸν ὁποῖο με­τροῦν τὸ σι­τά­ρι. Ἀλλά τὸ το­πο­θε­τοῦν πά­νω στὸ λυ­χνο­στά­τη κι ἔ­τσι φω­τί­ζει μὲ τὴ λάμ­ψη του ὅ­λους ὅ­σους εἶ­ναι μέ­σα στὸ σπί­τι. Ἔ­τσι σὰν λυ­χνά­ρι πού εἶ­ναι σω­στὰ το­πο­θε­τη­μέ­νο ἂς λάμ­ψει τὸ φῶς τῆς ἀ­ρε­τῆς σας μπρο­στὰ στοὺς ἀν­θρώ­πους γιὰ νὰ δοῦν τὰ κα­λά σας ἔρ­γα καὶ νὰ δο­ξά­σουν γιὰ τὰ ἐ­νά­ρε­τα καὶ ἅ­για παι­διὰ του τὸν Πα­τέ­ρα σας, ὁ ὁποῖος εἶ­ναι βέ­βαι­α πα­ρὼν παν­τοῦ, ἀλλά κυ­ρί­ως φα­νε­ρώ­νει τὴν πα­ρου­σί­α του στοὺς οὐ­ρα­νούς. Μὴ νο­μί­σε­τε ὅ­τι ἦλ­θα γιὰ νὰ κα­ταρ­γή­σω καὶ ν' ἀ­κυ­ρώ­σω τὸν ἠ­θι­κὸ νό­μο τοῦ Μω­υ­σῆ ἢ τὴν ἠ­θι­κὴ δι­δα­σκα­λί­α τῶν προ­φη­τῶν. Δὲν ἦλ­θα νὰ τὰ κα­ταρ­γή­σω αὐ­τά, ἀλλά νὰ τὰ συμ­πλη­ρώ­σω καὶ νὰ σᾶς τὰ πα­ρα­δώ­σω τέ­λεια. Δι­ό­τι ἀ­λη­θι­νά σᾶς λέ­ω καὶ μὲ κά­θε ἐ­πι­ση­μό­τη­τα σᾶς δι­α­βε­βαι­ώ­νω ὅ­τι ὅ­σο πα­ρα­μέ­νει καὶ δὲν κα­τα­στρέ­φε­ται ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ, οὔτε ἕ­να γι­ώ­τα ἢ ἕ­να κόμ­μα, οὔ­τε δη­λα­δὴ ἡ πιὸ μι­κρὴ ἀ­πὸ τὶς ἐν­το­λὲς δὲν θὰ πα­ρα­πέ­σει ἀ­πὸ τὸ Νό­μο καὶ δὲν θὰ χά­σει τὸ κύ­ρος της, μέ­χρι νὰ ἐ­πα­λη­θευ­θοῦν καὶ νὰ ἐκ­πλη­ρω­θοῦν ὅ­λα ὅ­σα δι­α­τά­ζει ὁ Νό­μος· καὶ θὰ ἐκ­πλη­ρω­θοῦν μὲ τὰ γε­γο­νό­τα τῆς ζω­ῆς μου ὅ­σα λέ­χθη­καν προ­φη­τι­κῶς, ἀλλά καὶ μὲ τὴ ζω­ὴ τῶν γνή­σι­ων μα­θη­τῶν μου, οἱ ὁποῖοι θὰ τη­ροῦν αὐ­τὰ μὲ ἀ­κρί­βεια. Ἀ­φοῦ λοι­πὸν οἱ ἐν­το­λὲς ἔ­χουν κύ­ρος καὶ ἰ­σχὺ ἀ­κα­τά­λυ­τη, ὁ­ποι­οσ­δή­πο­τε πα­ρα­βεῖ μί­α κι ἀ­πὸ ἐ­κεῖ­νες ἀ­κό­μη τὶς ἐν­το­λές μου πού φαί­νον­ται πο­λὺ μι­κρὲς καὶ δι­δά­ξει ἔ­τσι τοὺς ἀν­θρώ­πους, νὰ τὶς θε­ω­ροῦν δη­λα­δὴ μι­κρὲς κι ἀ­σή­μαν­τες, θὰ κη­ρυ­χθεῖ ἐ­λά­χι­στος καὶ τε­λευ­ταῖ­ος στὴ βα­σι­λεί­α τῶν οὐ­ρα­νῶν. Ἐ­κεῖ­νος ὅ­μως πού θὰ ἐ­φαρ­μό­σει ὅ­λες ἀ­νε­ξαι­ρέ­τως τὶς ἐν­το­λὲς καὶ θὰ δι­δά­ξει καὶ τοὺς ἄλ­λους νὰ τὶς τη­ροῦν, αὐ­τὸς θὰ ἀ­να­κη­ρυ­χθεῖ με­γά­λος στὴ βα­σι­λεί­α τῶν οὐ­ρα­νῶν. Κι αὐ­τὲς λοι­πὸν τὶς ἐν­το­λὲς πού οἱ γραμματεῖς καί οἱ Φα­ρι­σαῖ­οι πα­ρα­με­ρί­ζουν μὲ τὶς ἀν­θρώ­πι­νες πα­ρα­δό­σεις τους, πρέ­πει νὰ τὶς προ­σέ­χε­τε καὶ νὰ τὶς ἐ­φαρ­μό­ζε­τε. 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου