Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

Ι­Ε­ΡΑ Μ­Η­Τ­Ρ­Ο­Π­Ο­Λ­ΙΣ Π­Α­Φ­ΟΥ
Ι­Ε­Ρ­ΟΣ Ν­Α­ΟΣ Α­Π­Ο­Σ­Τ­Ο­Λ­ΩΝ Π­Α­Υ­Λ­ΟΥ Κ­ΑΙ Β­Α­Ρ­Ν­Α­ΒΑ
Κ­Υ­Ρ­Ι­Α­ΚΗ Ζ΄ Λ­Ο­Υ­ΚΑ
(6 Ν­Ο­Ε­Μ­Β­Ρ­Ι­ΟΥ 2016)

Ο Α­Π­Ο­Σ­Τ­Ο­Λ­ΟΣ (Κ΄ Ε­Π­Ι­Σ­Τ­Ο­Λ­ΩΝ)
Ἀ­δ­ε­λ­φ­οί, γ­ν­ω­ρ­ί­ζω ὑ­μ­ῖν, τὸ ε­ὐ­α­γ­γ­έ­λ­ι­ον τὸ ε­ὐ­α­γ­γ­ε­λ­ι­σ­θ­ὲν ὑπ᾿ ἐ­μ­οῦ ὅ­τι οὐκ ἔ­σ­τι κ­α­τὰ ἄ­ν­θ­ρ­ω­π­ον· ο­ὐ­δὲ γ­ὰρ ἐ­γὼ π­α­ρὰ ἀ­ν­θ­ρ­ώ­π­ου π­α­ρ­έ­λ­α­β­ον α­ὐ­τὸ ο­ὔ­τε ἐ­δ­ι­δ­ά­χ­θ­ην, ἀ­λ­λὰ δι᾿ ἀ­π­ο­κ­α­λ­ύ­ψ­ε­ως ᾿Ι­η­σ­οῦ Χ­ρ­ι­σ­τ­οῦ. ᾿Η­κ­ο­ύ­σ­α­τε γ­ὰρ τ­ὴν ἐ­μ­ὴν ἀν­α­σ­τ­ρ­ο­φ­ήν π­ο­τε ἐν τῷ ᾿Ι­ο­υ­δ­α­ϊ­σ­μῷ, ὅ­τι κ­αθ᾿ ὑ­π­ε­ρ­β­ο­λ­ὴν ἐ­δί­ω­κ­ον τ­ὴν ἐ­κ­κ­λ­η­σ­ί­αν τ­οῦ Θ­ε­οῦ κ­αὶ ἐ­π­ό­ρ­θ­ο­υν α­ὐ­τ­ήν, κ­αὶ π­ρ­ο­έ­κ­ο­π­τ­ον ἐν τῷ ᾿Ι­ο­υ­δ­α­ϊ­σ­μῷ ὑ­π­ὲρ π­ο­λ­λ­ο­ὺς σ­υ­ν­η­λ­ι­κ­ι­ώ­τ­ας ἐν τῷ γ­έ­ν­ει μ­ου, π­ε­ρ­ι­σ­σ­ο­τ­έ­ρως ζ­η­λ­ω­τ­ὴς ὑ­π­ά­ρ­χ­ων τ­ῶν π­α­τρ­ι­κ­ῶν μ­ου π­α­ρ­α­δ­ό­σ­ε­ων. ῞Ο­τε δὲ ε­ὐ­δ­ό­κ­η­σεν ὁ Θ­ε­ὸς ὁ ἀ­φ­ο­ρ­ί­σ­ας με ἐκ κ­ο­ι­λ­ί­ας μη­τ­ρ­ός μ­ου κ­αὶ κ­α­λ­έ­σ­ας δ­ιὰ τ­ῆς χ­ά­ρ­ι­τ­ος α­ὐ­τ­ο­ῦ ἀ­π­ο­κ­α­λ­ύ­ψ­αι τ­ὸν υ­ἱ­ὸν α­ὐ­τ­οῦ ἐν ἐ­μ­οί, ἵ­να ε­ὐ­α­γ­γ­ε­λ­ί­ζ­ω­μ­αι α­ὐ­τ­ὸν ἐν τ­ο­ῖς ἔ­θ­ν­ε­σ­ιν, ε­ὐ­θ­έ­ως οὐ π­ρ­ο­σ­α­ν­ε­θ­έ­μ­ην σ­α­ρ­κὶ κ­αὶ α­ἵ­μ­α­τι, ο­ὐ­δὲ ἀ­ν­ῆ­λ­θ­ον ε­ἰς ῾Ι­ε­ρ­ο­σ­ό­λ­υ­μα π­ρ­ὸς τ­ο­ὺς π­ρὸ ἐ­μ­οῦ ἀ­π­ο­σ­τ­ό­λ­ο­υς, ἀ­λ­λὰ ἀ­π­ῆ­λ­θ­ον ε­ἰς ᾿Α­ρ­α­β­ί­αν, κ­αὶ π­ά­λ­ιν ὑ­π­έ­σ­τ­ρ­ε­ψα ε­ἰς Δ­α­μ­α­σ­κ­όν. ῎Ε­π­ε­ι­τα μ­ε­τὰ ἔ­τη τ­ρ­ία ἀ­ν­ῆ­λ­θ­ον ε­ἰς ῾Ι­ε­ρ­ο­σ­ό­λ­υ­μα ἱ­σ­τ­ο­ρ­ῆ­σ­αι Π­έ­τ­ρ­ον, κ­αὶ ἐ­π­έ­μ­ε­ι­να π­ρ­ὸς α­ὐ­τ­ὸν ἡ­μ­έ­ρ­ας δ­ε­κ­α­π­έ­ν­τε· Ἕ­τ­ε­ρ­ον δὲ τ­ῶν ἀ­π­ο­σ­τ­ό­λ­ων ο­ὐκ ε­ἶ­δ­ον εἰ μὴ ᾿Ι­ά­κ­ω­β­ον τ­ὸν ἀ­δ­ε­λ­φ­ὸν τ­οῦ Κ­υ­ρ­ί­ου.                             
  (Γ­αλ. α΄[1] 11 – 19)

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΟΝ
ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ: « Τὸ εὐαγγέλιον τὸ εὐαγγελισθέν ὑπ᾿ ἐμοῦ... οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον»
Τὸ Εαγγέλιο πο σς κήρυξα, λέγει στ σημεριν ποστολικ νάγνωσμα ὁ ἀπόστολος Παῦλος, δν εναι πινόημα νθρώπου. Διότι δν τ παρέλαβα οὔτε τ διδάχθηκα π κάποιον ἄνθρωπο, ἀλλὰ τ παρέλαβα πευθείας μ ποκάλυψη Θεοῦ. Δν μαθε λοιπν ὁ θεος Παῦλος τς λήθειες τς πίστεως ἀπὸ λλους ποστόλους πιστούς, ἀλλὰ τς πληροφορήθηκε μ σωτερικ θεϊκ λλαμψη πο φώτισε τν νοῦ του. Ἀλλὰ κα λοι οἱ συγγραφες τοῦ ἱεροῦ Εαγγελίου μ ποκάλυψη κα μπνευση το διου τοῦ ησο Χριστο κατέγραψαν τς θεες λήθειες. ς δομε λοιπν κι ἐμεῖς ὅτι τ ερ Εαγγέλιο εναι θεόπνευστο, κα πς πρέπει ν τ μελετομε.
1. ΠΑΣΑ ΓΡΑΦΗ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΟΣ
Οἱ γιοι πόστολοι κα οἱ λλοι συγγραφες τς Καινς Διαθήκης συγκλονισμένοι πὸ τν μπειρία πο εἶχαν πὶ τρία χρόνια μ τν Κύριο ησοῦ Χριστό, σαγηνευμένοι ἀπὸ τν θεία του διδασκαλία, κπληκτοι ἀπὸ τ μέτρητα θαύματα, μεταρσιωμένοι ἀπὸ τν θέα τς κτινοβόλου θεϊκς παρουσίας του, κατέγραψαν μ τν φωτισμ το γίου Πνεύματος ὅσα ἦσαν παραίτητα γιὰ τν σωτηρία μας. Ἀλλὰ κα ὁ θεος Παλος μς ποκαλύπτει ὅτι καδιος δν κηρύττει να Εαγγέλιο πο τ παρέλαβε μμέσως ἀπὸ τοὺς ἁγίους ποστόλους ἀπὸ κάποιον ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἀπὸ τν ἴδιο τν Κύριο ησοῦ Χριστ μ εδικς κα κτακτες ποκαλύψεις. Γι᾿ ατ κριβς γράφει ὅτι τ Εαγγέλιο πο κηρύττει δν ποτελε προσωπική του διδασκαλία ἀλλὰ θεϊκ ποκάλυψη. Κα ἀλλοῦ τονίζει ὅτι «πᾶσα Γραφὴ θεόπνευστος» (Β' Τιμ. γ'[3] 16), θέλοντας ν μς δείξει ὅτι οἱ συγγραφες τς γίας Γραφς, Παλαις καΚαινῆς Διαθήκης, δν γραψαν νθρώπινες σκέψεις, λλ ξιώθηκαν ν δεχθον μέσα τους τν πνο τοῦ γίου Πνεύματος, ἡ ποία τος καθωδηγοῦσε στν συγγραφ τν θείων ληθειν.
καταγραφ λοιπν τς γίας Γραφς ποτελε προϊν συνεργασίας τοῦ Θεοῦ κα τν ἱερῶν συγγραφέων, χι βέβαια ἐπὶ ἴσοις ὅροις. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μετέδωσε στος ερος συγγραφες τς θεες λήθειες κα τος ἐφώτισε ν κθέσουν τ ερ νοήματα, ὥστε ἡ γία Γραφ ν ποτελεῖ λάθητο λόγο τοῦ Θεο. Κα οἱ ερο συγγραφες γιναν «καλο γωγο» τοῦ γίου Πνεύματος, «νθεα ργανα» διὰ τν ποίων ὁ Θες φανέρωσε τς λήθειες τς πίστεως. Γι᾿ ατ κριβς ἡ κκλησία μας πιστεύει κα διδάσκει ὅτι ἡ γία Γραφ χει θεανθρώπινο χαρακτήρα. Κα ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει ὅτι τὸ ἴδιο τ γιον Πνεῦμα μιλε δι τν ποστόλων κα Προφητν, τν συγγραφέων τς γίας Γραφς.
2. ΜΕΛΕΤΗ
φόσον λοιπν ἡ γία Γραφ ποτελε τν φων τοῦ Θεο στ ζωή μας, δν πρέπει ν τν χουμε στ σπίτι μας μόνο ὡς ερ βιβλίο γι ν τ βλέπουμε στ εκονοστάσι, λλ θ πρέπει καθημεριν ν λαχταρομε ν τ νοίξουμε γι ν κούσουμε «τί λαλήσει ἐν ἡμῖν Κύριος ὁ Θες» (Ψαλ. πδ' [84] 9). Ν ποθομε τν μελέτη του μ τν πίστη ὅτι δν θ διαβάσουμε ἁπλς να φέλιμο βιβλίο λλ τ βιβλίο τοῦ Θεο. Γι᾿ ατ ν τν μελετομε μ δίψα ερ κα πείνα κόρεστη, μ πόθο γιο. Ν τν μελετομε μ τν συναίσθηση ὅτι χωρς ατν δν μπορομε ν ζήσουμε πνευματικ ζωή.
Καθημεριν λοιπόν, πρν νοίξουμε τν γία Γραφή, ν προσευχόμαστε στν Κύριο ν διανοίγει τν νοῦ μας «το συνιέναι τς γραφάς» (Λουκ. κδ'[24] 45) γι ν κατανοομε δηλαδ τ θεῖα του λόγια. Ὁ γιος Κύριλλος λεξανδρείας γράφει ὅτι «χρειάζεται ν λάμψει μέσα στν ψυχή μας ἡ θεία φωταγωγία, γι ν κατανοήσουμε τν θεόπνευστο Γραφή». Διότι χωρς τν φωτισμ τοῦ Θεοῦ, ὅσο κι ἂν κουραζόμαστε, δν μπορομε ν καταλάβουμε τίποτε.
Καθς πάλι καθημεριν θ νοίγουμε τ βιβλίο τοῦ Θεοῦ, ν τ μελετομε αἰσθανόμενοι ὅτι κομε τν ἴδια τν φων τοῦ Θεοῦ ν μιλ στν ψυχή μας, κα ν μς καθοδηγεῖ. Γι᾿ ατ κριβς ν τν μελετομε μετ φόβου Θεο, πίστεως κα γάπης. Κα ν νοίγουμε τ ασθητήρια τς ψυχς μας, γιὰ νὰ δεχθεῖ κα ν ποδεχθεῖ ὅσα ὁ ἴδιος ὁ Θες μ τρόπο νεξιχνίαστο κα μυστικ θ πεῖ στν καρδιά μας. Ν τν μελετομε σὰν ν χουμε μπροστά μας τν ἴδιο τν Κύριο ν μς ὁμιλεῖ. Γι᾿ ατ κα ν τν μελετομε μ ερ δέος κα ταπείνωση πολλή. Κα ν περιμένουμε ν δομε ποιὸ μήνυμα θ μς δώσει ὁ διος ὁ Θες στν κάθε μας ἡμέρα κα ν σπεύδουμε ν τ κτελέσουμε.
δελφοί, ἐὰν ἔτσι μελετομε καθημεριν τν λόγο τοῦ Θεο, τ σωτερικό μας ὁλόκληρο θ φωτίζεται π τν γνώση ατ κα θ μεταμορφώνει σταδιακ κα διόρατα τν ζωή μας. Κι ἂν εμαστε δεκτικο σ᾿ ατν τν θεία ἀλλοίωση, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ θ καταστήσει τν καθένα μας μι ζωνταν γία Γραφή, «πιστολν Χριστοῦ γινωσκομένην κα ναγινωσκομένην» (Β' Κορ. γ'[3] 2), διότι μέσα μας θ σχηματίζεται ὁ διος ὁ Χριστός.
(Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)

ΤΟ Ι­Ε­ΡΟ Ε­Υ­Α­Γ­Γ­Ε­Λ­ΙΟ
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἂνθρωπός τις προσῆλ­θε τῷ Ἰησοῦ, ᾧ ὄ­νο­μα Ἰάειρος, κα αὐτός ἄρ­χων τς συ­να­γω­γῆς ὑ­πῆρ­χε· κα πε­σὼν πα­ρὰ τος πό­δας το Ἰ­η­σοῦ πα­ρε­κά­λει αὐ­τὸν εἰ­σελ­θεῖν ες τν οἶ­κον αὐ­τοῦ, ὅ­τι θυ­γά­τηρ μο­νο­γε­νὴς ν αὐ­τῷ ς ἐ­τῶν δώ­δε­κα κα αὕ­τη ἀ­πέ­θνῃ­σκεν. ν δ τ ὑ­πά­γειν αὐ­τὸν ο ὄ­χλοι συ­νέ­πνι­γον αὐ­τόν. κα γυ­νὴ οὖ­σα ν ῥύ­σει αἵ­μα­τος ἀ­πὸ ἐ­τῶν δώ­δε­κα, ἥ­τις ἰ­α­τροῖς προ­σα­να­λώ­σα­σα ὅ­λον τν βί­ον οκ ἴ­σχυ­σεν ὑ­π' οὐ­δε­νὸς θε­ρα­πευ­θῆ­ναι, προ­σελ­θοῦ­σα ὄ­πι­σθεν ἥ­ψα­το το κρα­σπέ­δου το ἱ­μα­τί­ου αὐ­τοῦ, κα πα­ρα­χρῆ­μα ἔ­στη ἡ ῥύ­σις το αἵ­μα­τος αὐ­τῆς. κα εἶ­πεν Ἰ­η­σοῦς· Τς ἁ­ψά­με­νός μου; ἀρ­νου­μέ­νων δ πάν­των εἶ­πεν Πτρος κα ο σν αὐ­τῷ· Ἐ­πι­στά­τα, ο ὄ­χλοι συ­νέ­χου­σί σε κα ἀ­πο­θλί­βου­σι κα λέ­γεις τς ἁ­ψά­με­νός μου; δ Ἰ­η­σοῦς εἶ­πεν· Ἥ­ψα­τό μο τις· ἐ­γὼ γρ ἔ­γνων δύ­να­μιν ἐ­ξελ­θοῦ­σαν ἀ­π' ἐ­μοῦ. ἰ­δοῦ­σα δ γυ­νὴ ὅ­τι οκ ἔ­λα­θε, τρέ­μου­σα ἦλ­θε κα προ­σπε­σοῦ­σα αὐ­τῷ δι' ν αἰ­τί­αν ἥ­ψα­το αὐ­τοῦ ἀ­πήγ­γει­λεν αὐ­τῷ ἐ­νώ­πι­ον παν­τὸς το λα­οῦ, κα ς ἰ­ά­θη πα­ρα­χρῆ­μα. δ εἶ­πεν αὐ­τῇ· Θρσει, θύ­γα­τερ, πί­στις σου σέ­σω­κέ σε· πο­ρε­ύ­ου ες εἰ­ρή­νην. Ἔ­τι αὐ­τοῦ λα­λοῦν­τος ἔρ­χε­ταί τις πα­ρὰ το ἀρ­χι­συ­να­γώ­γου λέ­γων αὐ­τῷ ὅ­τι Τθνηκεν θυ­γά­τηρ σου· μ σκύλ­λε τν δι­δά­σκα­λον. δ Ἰ­η­σοῦς ἀ­κο­ύ­σας ἀ­πε­κρί­θη αὐ­τῷ λέ­γων· Μ φο­βοῦ· μό­νον πί­στευ­ε, κα σω­θή­σε­ται. ἐλ­θὼν δ ες τν οἰ­κί­αν οκ ἀ­φῆ­κεν εἰ­σελ­θεῖν οὐ­δέ­να ε μ Πτρον κα Ἰ­ω­άν­νην κα Ἰάκωβον κα τν πα­τέ­ρα τς παι­δὸς κα τν μη­τέ­ρα. ἔ­κλαι­ον δ πάν­τες κα ἐ­κό­πτον­το αὐ­τήν. δ εἶ­πε· Μ κλα­ί­ε­τε· οκ ἀ­πέ­θα­νεν, ἀλ­λὰ κα­θε­ύ­δει. κα κα­τε­γέ­λων αὐ­τοῦ, εἰ­δό­τες ὅ­τι ἀ­πέ­θα­νεν. αὐ­τὸς δ ἐκ­βα­λὼν ἔ­ξω πάν­τας κα κρα­τή­σας τς χει­ρὸς αὐ­τῆς ἐ­φώ­νη­σε λέ­γων· πας, ἐ­γε­ί­ρου. κα ἐ­πέ­στρε­ψε τ πνεῦ­μα αὐ­τῆς, κα ἀ­νέ­στη πα­ρα­χρῆ­μα, κα δι­έ­τα­ξεν αὐ­τῇ δο­θῆ­ναι φα­γεῖν. κα ἐ­ξέ­στη­σαν ο γο­νεῖς αὐ­τῆς· δ πα­ρήγ­γει­λεν αὐ­τοῖς μη­δε­νὶ εἰ­πεῖν τ γε­γο­νός.                                    
   (Λουκ. η΄ [8] 41– 56)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)
Ἐ­κεῖ­νο τόν και­ρό ἦλ­θεν στόν Ἰησοῦ κά­ποι­ος ἄν­θρω­πος, πού ὀ­νο­μα­ζό­ταν Ἰ­άειρος  καὶ  ἦ­ταν  ἄρ­χον­τας  τῆς  συ­να­γω­γῆς.  Κι ἀφοῦ  ἔ­πε­σε γο­να­τι­στὸς κον­τὰ στὰ πό­δια του, τὸν πα­ρα­κα­λοῦ­σε νὰ πά­ει στὸ σπί­τι του, δι­ό­τι εἶ­χε μί­α μο­νά­κρι­βη κό­ρη πε­ρί­που δώ­δε­κα χρό­νων πού βρι­σκό­ταν στὰ τε­λευ­ταῖ­α της καὶ πέ­θαι­νε.
Καὶ τὴν ὥ­ρα πού ὁ Ἰ­η­σοῦς πή­γαι­νε στὸ σπί­τι τοῦ Ἰαείρου, τὰ πλή­θη τοῦ λαοῦ τὸν πε­ρι­έ­βαλ­λαν ἀ­σφυ­κτι­κὰ καὶ τὸν πί­ε­ζαν. Τό­τε λοι­πὸν κά­ποι­α γυ­ναί­κα πού ὑ­πέ­φε­ρε ἀ­πὸ αἱ­μορ­ρα­γί­α ἐ­δῶ καὶ δώ­δε­κα χρό­νια, ἡ ὁποία μα­ζὶ μὲ τὰ ἄλ­λα βά­σα­να τῆς ἀρ­ρώ­στιας της εἶ­χε ξο­δέ­ψει καὶ ὅ­λη τὴν πε­ρι­ου­σί­α της σὲ για­τροὺς καὶ δὲν μπό­ρε­σε νὰ θε­ρα­πευ­θεῖ ἀ­πὸ κα­νέ­ναν, ἀφοῦ πλη­σί­α­σε τὸν Ἰησοῦ ἀ­πὸ πί­σω, ὥ­στε νὰ μὴν τὴν ἀν­τι­λη­φθεῖ κα­νείς, ἐ­πει­δὴ ντρε­πό­ταν νὰ γί­νει φα­νε­ρὴ ἡ ἀρ­ρώ­στια της, ἄγ­γι­ξε τὴν ἄ­κρη τοῦ ἐ­ξω­τε­ρι­κοῦ ἐν­δύ­μα­τός του κι ἀ­μέ­σως στα­μά­τη­σε ἡ αἱ­μορ­ρα­γί­α της. Τό­τε εἶ­πε ὁ Ἰησοῦς: Ποι­ὸς μὲ ἄγ­γι­ξε; Κι ἐ­πει­δὴ ὅ­λοι οἱ τρι­γύ­ρω ἀρ­νοῦν­ταν, εἶ­πε ὁ Πέ­τρος καὶ οἱ ἄλ­λοι μα­θη­τὲς πού ἦ­ταν μα­ζί του: Δι­δά­σκα­λε, τὰ πλή­θη τοῦ λα­οῦ σὲ πε­ρι­κύ­κλω­σαν καὶ σὲ πι­έ­ζουν ἀ­σφυ­κτι­κὰ· καὶ σὺ λές, ποι­ὸς μὲ ἄγ­γι­ξε; Ὁ Ἰησοῦς ὅ­μως εἶπε: Κά­ποι­ος μὲ ἄγ­γι­ξε. Δι­ό­τι ἐγώ κα­τά­λα­βα ὅ­τι βγῆ­κε ἀ­πὸ πά­νω μου δύ­να­μη θαυ­μα­τουρ­γι­κή. Ὅ­ταν λοι­πὸν ἡ γυ­ναί­κα εἶ­δε ὅ­τι δὲν μπό­ρε­σε νὰ κρυ­φτεῖ καὶ δὲν ξέ­φυ­γε ἀ­πὸ τὸν Ἰ­η­σοῦ αὐ­τὸ πού ἔ­κα­νε, ἦλ­θε τρέ­μον­τας ἀ­πὸ τὸ φό­βο της, κι ἀφοῦ ἔ­πε­σε γο­να­τι­στὴ μπρο­στά του, τοῦ δι­η­γή­θη­κε μπρο­στὰ σ' ὅ­λο τὸ πλῆ­θος τοῦ λαοῦ γιὰ ποι­ὰ αἰ­τί­α τὸν ἄγ­γι­ξε καὶ πῶς θε­ρα­πεύ­θη­κε ἀ­μέ­σως. Τό­τε ὁ Ἰησοῦς ­τῆς εἶ­πε: Ἔ­χε θάρ­ρος, κό­ρη μου, ἡ πε­ποί­θη­ση πού εἶ­χες ὅ­τι θὰ ἔ­βρι­σκες τὴν ὑ­γεί­α σου ἂν μὲ ἄγ­γι­ζες, αὐ­τὴ ἡ πί­στη σου σ' ἔ­χει θε­ρα­πεύ­σει. Πή­γαι­νε στὸ κα­λό, εἰ­ρη­νι­κὴ καὶ ἐ­λεύ­θε­ρη ἀ­πὸ κά­θε ἀ­νη­συ­χί­α πού δο­κί­μα­ζες πιὸ πρὶν ἐ­ξαι­τί­ας τῆς ἀ­σθε­νεί­ας σου.
Κι ἐ­νῶ μι­λοῦ­σε ἀ­κό­μη ὁ Ἰησοῦς, ἦλ­θε κά­ποι­ος ἀ­πὸ τὸ σπί­τι τοῦ ἀρ­χι­συ­να­γώ­γου καὶ τοῦ εἶ­πε: Πέ­θα­νε ἡ κό­ρη σου· μὴν κου­ρά­ζεις ἄλ­λο καὶ μὴν ἐ­νο­χλεῖς πιὰ τὸν δι­δά­σκα­λο. Ὁ Ἰησοῦς ὅ­μως, μό­λις ἄ­κου­σε τὴν εἴ­δη­ση αὐ­τή, τοῦ εἶ­πε: Μὴ φο­βᾶ­σαι, μό­νο συ­νέ­χι­σε νὰ πι­στεύ­εις, καὶ θὰ σω­θεῖ ἡ κόρη σου ἀπ' τὸ θά­να­το. Κα­τό­πιν, ὅ­ταν ἔ­φθα­σε στὸ σπί­τι τοῦ Ἰαείρου, δὲν ἄ­φη­σε νὰ μπεῖ κα­νεὶς ἄλ­λος στὸ δω­μά­τιο τῆς νε­κρῆς πα­ρὰ μό­νο ὁ Πέ­τρος, ὁ Ἰ­ω­άν­νης, ὁ Ἰ­ά­κω­βος καὶ ὁ πα­τέ­ρας τοῦ κο­ρι­τσιοῦ καὶ ἡ μη­τέ­ρα. Στὸ με­τα­ξὺ ὅ­λοι ἔ­κλαι­γαν καὶ χτυ­ποῦ­σαν τὰ στή­θη τους καὶ τὰ κε­φά­λια τους γιὰ τὴ νε­κρή. Ὁ Ἰησοῦς ὅ­μως τοὺς εἶπε: Μὴν κλαῖ­τε· δὲν πέ­θα­νε, ἀλλά κοι­μᾶ­ται. Καὶ ἐ­κεῖ­νοι τὸν πε­ρι­γε­λοῦ­σαν, δι­ό­τι ἦ­ταν βέ­βαι­οι ὅ­τι τὸ κο­ρι­τσά­κι εἶ­χε πε­θά­νει. Αὐ­τὸς ὅ­μως, ἀφοῦ τοὺς ἔ­βγα­λε ὅ­λους ἔ­ξω, ἔπιασε τὸ χέ­ρι της καὶ τῆς φώ­να­ξε δυ­να­τά: Κό­ρη, σή­κω ἐ­πά­νω. Τό­τε ἡ ψυ­χὴ της ἐ­πέ­στρε­ψε στὸ σῶ­μα καὶ ἀ­να­στή­θη­κε ἀ­μέ­σως. Καὶ ὁ Ἰησοῦς δι­έ­τα­ξε νὰ τῆς δώ­σουν φα­γη­τὸ νὰ φά­ει, γιὰ νὰ πά­ρει δυ­νά­μεις με­τὰ ἀ­πὸ τὴν ἐ­ξάν­τλη­ση πού τῆς εἶ­χε φέ­ρει ἡ χρό­νια καὶ θα­να­τη­φό­ρα ἀ­σθέ­νειά της. Οἱ γο­νεῖς της ἔ­μει­ναν ἐκ­στα­τι­κοὶ καὶ κυ­ρι­εύ­τη­καν ἀ­πὸ βα­θὺ καὶ με­γά­λο θαυ­μα­σμό. Ὁ Ἰησοῦς ὅ­μως τοὺς ἔ­δω­σε τὴν ἐν­το­λὴ νὰ μὴν ποῦν σὲ κα­νέ­ναν αὐ­τὸ πού ἔ­γι­νε, γιὰ νὰ μὴν ἐ­ρε­θί­ζε­ται ὁ φθό­νος τῶν ἐχθρῶν του.


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου