Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ (10 ΛΕΠΡΩΝ). ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ
    ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ
(15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2017)
Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΚΘ΄ ΚΥΡΙΑΚΗΣ)
Ἀδελφοί, ὃταν ὁ Χρι­στὸς φα­νε­ρω­θῇ, ζω­ὴ ἡ­μῶν, τό­τε κα ὑ­μεῖς σν αὐ­τῷ φα­νε­ρω­θή­σε­σθε ν δό­ξῃ. Νε­κρώ­σα­τε ον τ μέ­λη ὑ­μῶν τ ἐ­πὶ τς γς, πορ­νε­ί­αν, ἀ­κα­θαρ­σί­αν, πά­θος, ἐ­πι­θυ­μί­αν κα­κήν, κα τν πλε­ο­νε­ξί­αν ἥ­τις ἐ­στὶν εἰ­δω­λο­λα­τρί­α, δι' ἔρ­χε­ται ἡ ὀρ­γὴ το Θε­οῦ ἐ­πὶ τος υἱ­οὺς τς ἀ­πει­θε­ί­ας, ν ος κα ὑ­μεῖς πε­ρι­ε­πα­τή­σα­τέ πο­τε, ὅ­τε ἐ­ζῆ­τε ἐν αὐ­τοῖς· νυ­νὶ δ ἀ­πό­θε­σθε κα ὑ­μεῖς τ πάν­τα, ὀρ­γήν, θυ­μόν, κα­κί­αν, βλα­σφη­μί­αν, αἰ­σχρο­λο­γί­αν κ το στό­μα­τος ὑ­μῶν· μ ψε­ύ­δε­σθε ες ἀλ­λή­λους, ἀ­πεκ­δυ­σά­με­νοι τν πα­λαι­ὸν ἄν­θρω­πον σν τας πρά­ξε­σιν αὐ­τοῦ κα ἐν­δυ­σά­με­νοι τν νέ­ον τν ἀ­να­και­νο­ύ­με­νον ες ἐ­πί­γνω­σιν κα­τ' εἰ­κό­να το κτί­σαν­τος αὐ­τόν, ὅ­που οκ ἔ­νι Ἕλ­λην κα Ἰ­ου­δαῖ­ος, πε­ρι­το­μὴ κα ἀ­κρο­βυ­στί­α, βάρ­βα­ρος, Σκύ­θης, δοῦ­λος, ἐ­λε­ύ­θε­ρος, ἀλ­λὰ τ πάν­τα κα ν πᾶ­σι Χρι­στός.                     
(Κολ. γ΄[3] 4-11)       
 ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)
ταν ὁ Χριστς φανερωθε, ὁ ατιος κα χορηγς τς πνευματικς ατς ζως μας, τότε κι ἐσεῖς μαζ μ᾿ ατν θ φανερωθετε δοξασμένοι. Νεκρστε λοιπν τ μέλη σας πο πιθυμον τς γήινες πολαύσεις κα ἡδονές. Νεκρστε τν πορνεία, τν καθαρσία, κάθε πάθος κα ποδούλωση στ κακό, κάθε κακ πιθυμία κα τν πλεονεξία, ἡ ποία εναι λατρεία στ εδωλο τοῦ χρήματος. Γι τ μαρτήματα ατ ρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεο σ᾿ ατος ποὺ συστηματικὰ κα μ πιμον δν θέλουν ν πιστέψουν. Στ μαρτήματα ατ κι ἐσεῖς κάποτε πορευθήκατε κα τ πηρετήσατε, ὅταν ζούσατε νάμεσα σ᾿ ατος τος ἄπιστους νθρώπους. Τώρα ὅμως βγάλτε κα πετάξτε ἀπὸ πάνω σας κι ἐσεῖς, σὰν κάθαρτο νδυμα, ὅλα ατ τ κακά, τν ὀργή, τν θυμό, τν κακία κα πονηριά, τν κακολογία, τν ασχρολογία ἀπὸ τ στόμα σας. Μ λέτε ψέματα ὁ νας στν λλο, ἀφοῦ πλέον γδυθήκατε τν παλαι διεφθαρμένο ἄνθρωπο μαζ μ τὶς πράξεις του κα ντυθήκατε τ νέο ἄνθρωπο πο συνεχς νανεώνεται κα γίνεται καινούργιος, ὥστε ν προοδεύει στν τέλεια γνώση τοῦ Θεοῦ. Κα γίνεται διαρκς καινούργιος μ τ ν παίρνει τν δια μορφ μ τν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ πο τν δημιούργησε. Σ᾿ ατν τ νέο ἄνθρωπο δν πάρχει διάκριση λληνα κα ουδαίου, περιτμημένου σραηλίτη κα ἀπερίτμητου ἐθνικοῦ, βάρβαρου κα Σκύθη, δούλου καὶ λεύθερου, ἀλλὰ κα θνικότητα κα καταγωγ κα ἀξίωμα κα τ πάντα εναι ὁ Χριστός, ὅπως κα μέσα σ᾿ λους τος πιστος πάλι εναι ὁ Χριστός.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Τῷ και­ρῷ ἐ­κεί­νῳ, εἰ­σερ­χο­μέ­νου τοῦ ᾿Ι­η­σοῦ εἴς τι­να κώ­μην, ἀ­πήντησαν αὐ­τῷ δέ­κα λε­προὶ ἄν­δρες, οἳ ἔ­στη­σαν πόῤ­ῥω­θεν, καὶ αὐ­τοὶ ἦ­ραν φω­νὴν, λέ­γον­τες· ᾿Ι­η­σοῦ ἐ­πι­στά­τα, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς. Καὶ ἰ­δὼν, εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Πο­ρευ­θέν­τες ἐ­πι­δε­ί­ξα­τε ἑ­αυ­τοὺς τοῖς ἱ­ε­ρεῦ­σι. Καὶ ἐ­γέ­νε­το ἐν τῷ ὑ­πά­γειν αὐ­τοὺς, ἐ­κα­θα­ρί­σθη­σαν. Εἷς δὲ ἐξ αὐ­τῶν, ἰ­δὼν ὅ­τι ἰ­ά­θη, ὑ­πέ­στρε­ψε με­τὰ φω­νῆς με­γά­λης δο­ξά­ζων τὸν Θε­όν, καὶ ἔ­πε­σεν ἐ­πὶ πρό­σω­πον πα­ρὰ τοὺς πό­δας αὐ­τοῦ, εὐ­χα­ρι­στῶν αὐ­τῷ· καὶ αὐ­τὸς ἦν Σα­μα­ρε­ί­της. Ἀ­πο­κρι­θεὶς δὲ ὁ ᾿Ι­η­σοῦς εἶ­πεν· οὐ­χὶ οἱ δέ­κα ἐ­κα­θα­ρί­σθη­σαν; οἱ δὲ ἐν­νέ­α ποῦ; οὐχ εὑ­ρέ­θη­σαν ὑ­πο­στρέ­ψαν­τες δοῦ­ναι δό­ξαν τῷ Θε­ῷ, εἰ μὴ ὁ ἀλ­λο­γε­νὴς οὗ­τος; Καὶ εἶ­πεν αὐ­τῷ· Ἀ­να­στὰς πο­ρε­ύ­ου· ἡ πί­στις σου σέ­σω­κέ σε.
                                           (Λουκ. ιζ΄[17] 12  – 19)

ΟΙ ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΟΙ
1. ΠΙΣΤΗ ΑΤΑΛΑΝΤΕΥΤΗ
Δέκα βασανισμένοι λεπρο ποκομμένοι ἀπὸ τν κόσμο ζοσαν στν ρημιά, μέσα στν πόνο κα τ δυστυχία. Μ τν ἡμέρα κείνη ἀπὸ μακρι εἶδαν κάτι τ πρωτόγνωρο. Περνᾶ ἀπὸ κοντά τους ὁ Κύριος. Θ εἶχαν σφαλς κούσει πολλ γι᾿ ατόν. Κα μόλις κατάλαβαν τν παρουσία του, πειδὴ δν μποροσαν νὰ τν πλησιάσουν λόγω τς λέπρας τους, στάθηκαν μακριά, ὅσο τος πέτρεπε ὁ Νόμος, πο τος θεωροσε κάθαρτους, κα βγαλαν μέσα ἀπὸ τ βάθη τς ψυχς τους τ μεγαλύτερη κραυγ τς ζως τους: Μι κραυγ γεμάτη πόνο κι λπίδα:
-Κύριε Ἰησοῦ, λέησέ μας, θεράπευσέ μας.
Ἀλλὰ ὁ Κύριος ἀντὶ ν τος θεραπεύσει κάνει κάτι τ κατανόητο. Τος λέει: «Πηγαίνετε κα δεξτε τ σμα σας στος ερες γι ν βεβαιώσουν ατο ὅτι πράγματι θεραπευθήκατε, ὅπως ρίζει ὁ Νόμος.
Πόση πίστη εἶχαν οἱ δέκα ατο λεπροί! ρχισαν ν φεύγουν πρς τος ἱερεῖς χωρς κόμη ν χει γίνει τ θαμα. Πίστεψαν στν Κύριο κα κτελον τν προσταγή του. Κα μ λπίδα δυνατ κα πόθο τρέχουν. Μπορομε ν τος φαντασθομε τν ὥρα πο μέσα στ τρέξιμό τους ατό, καθς ὁ έρας ριπίζει τ ροῦχα τους, ασθάνονται τ λέπρα ν ἐξαφανίζεται σιγὰ - σιγά, βλέπουν τ δέρμα τους ν καθαρίζει, ασθάνονται τ χέρι τοῦ Θεο νὰ τος γγίζει κα ν τος θεραπεύει; Δν πρόλαβαν ν φθάσουν στος ερες κα θεραπεύθηκαν.
Κα θεραπεύθηκαν πειδ δειξαν μεγάλη πίστη. ταν μία δοκιμασία τς πίστεώς τους ατ πο τος επε ὁ Κύριος. Ἀλλ᾿ ατο χωρς ν πον «θεράπευσέ μας πρῶτα» ξεκίνησαν. πάκουσαν στν ντολ τοῦ Κυρίου καί, ὅπως ταν μ τς πληγές, ξεκίνησαν γι τος ερες. Τρέχουν στ δρόμο χωρς ν χει γίνει κόμη τ θαμα, τρέχουν μ δίστακτη πίστη, διότι πιστεύουν ὅτι τ θαμα θ γίνει στν πορεία τους. Πιστεύουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς εναι ὁ ληθινς ατρς κα θ τος θεραπεύσει. Μέχρι ποιὰ ἀπόσταση φθασαν, δν ξέρουμε. Πάντως ἡ πόσταση ταν τέτοια ὥστε ν δοκιμασθε ἡ πίστη τους. Κα ὁ Κύριος πιβραβεύει τν πίστη τους σ κάτι πο φαινόταν διανόητο. Κα κάνει τ θαμα.
Οἱ δέκα λεπρο λοιπν μς διδάσκουν μ τ μεγαλειώδη πίστη τους κα τν ὁλοπρόθυμη πακοή τους. Μς διδάσκουν ν πορευόμαστε κι ἐμεῖς στν δρόμο τς πίστεως, στ δρόμο τοῦ θαύματος, τρέχοντας μ πομονὴ κα πιμονή. Δν ξέρουμε σ ποι σημεο τοῦ δικο μας δρόμου θ γίνει τ θαμα. Πάντως θ γίνει ὅταν ὁ Κύριος τ θελήσει, ἀφοῦ πρῶτα δοκιμάσει τν πίστη μας κα τν πακοή μας, τν πιμονή μας κα τν φοσίωσή μας σ᾿ ατόν. Ἀρκεῖ ἐμεῖς ν τρέχουμε.
2. ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ
Οἱ λεπρο λοιπν γιναν καλά. Κα ἀφοῦ τρεξαν στος ερες, τρεξαν σφαλς ἔπειτα κα στ γαπημένα τους πρόσωπα. Δν σπευσαν ὅμως ν πον τ εχαριστ τους στν εεργέτη τους. Μόνο νας ἀπὸ ατος μέσως τρεξε κα πάλι πίσω, στν Χριστό, κι πεσε στ πόδια του, κα μ φων μεγάλη κφράζοντας τ χαρά του κα τν εγνωμοσύνη του δόξαζε τν Κύριο γι τ θαμα πο τοῦ κανε. Κι πεσε μ τ πρόσωπο στ γῆ κα τν εχαριστοσε μέσα ἀπὸ τ βάθη τς καρδις του. Κι ατς ταν Σαμαρείτης.
Τότε ὁ ησοῦς μ παράπονο λέει: «Δν καθαρίσθηκαν ἀπὸ τ λέπρα κα οἱ δέκα; Οἱ λλοι ννέα ποῦ εναι; Χάθηκαν ν γυρίσουν πίσω κα ν δώσουν δόξα στν Θεό;» Κα πρς τν Σαμαρείτη λέει: «Σήκω κα πήγαινε. Ἡ πίστη σου σ σωσε». Δν θεράπευσε μόνο τ σμα σου, ἀλλὰ ποτελε μι καλ ἀρχὴ πο θ σ δηγήσει κα στν πνευματική σου σωτηρία.
Διότι ὁ Σαμαρείτης εχε ψυχ γαθή, μι ψυχ πο ξεχείλιζε ἀπὸ εγνωμοσύνη πρς τν μεγάλο εεργέτη του Χριστό. Γι' ατ κι πεσε στ γῆ κα προσκύνησε τν Κύριο, γι ν δείξει πόσο τν σεβόταν κα πόσο τν ναγνώριζε ὡς σωτήρα του. Κα τ δειχνε ατ μ μία ταπείνωση κπληκτική, γνήσια κα βαθιά. Ταπείνωση χι μόνο στν ὥρα τοῦ πόνου κα τς νάγκης, ἀλλὰ κα στν ὥρα τς χαρς.
Μ τν ρώτηση πο κανε ὁ Κύριος, τονίζει τν εγνωμοσύνη τοῦ νς ἀλλὰ κα τν γνωμοσύνη κα χαριστία τν ννέα. Γι ν δείξει σ λους μας πόσο φοβερ κακ εναι ἡ χαριστία. Μάστιγα κα πιδημία πνευματική. Διότι ἐνῶ λοι οἱ ἄνθρωποι καθημεριν δεχόμαστε τς ἄπειρες εεργεσίες τοῦ Θεοῦ, λίγοι ασθανόμαστε πηγαία κι πιτακτικ τν νάγκη ν Τν εχαριστήσουμε. Ἡ ναλογία τοῦ νς στος δέκα στ συγκεκριμένο θαμα, κφράζει μι γενικότερη κατάσταση στν νθρωπότητα. Διότι κι ἐμεῖς πολλς φορές, σ ὧρες δοκιμασιν κα πειρασμν προσευχόμαστε μ θέρμη κα πίστη κα τρέχουμε στος ναος κα μ δάκρυα ζητομε τ λεος τοῦ Θεοῦ, ζητομε πάντηση στ πρόβλημά μας. Μόλις ὅμως ατ λυθε, συχν παγώνει ἡ ψυχή μας. Ξεχνομε ν πομε στν Θε τ εχαριστ μας.
ς γίνουμε λοιπν ἄνθρωποι εγνωμοσύνης. ς μάθουμε ν εχαριστομε καθημεριν τν δωρεοδότη μας Κύριο γι τὰ ἄπειρα γαθ πο μς προσφέρει φειδς· χωρς ν γκρινιάζουμε τόσο πολκα καθημεριν γι τ προβλήματά μας. να «δόξα σοι ὁ Θες» ν βγαίνει πηγαῖα πάντοτε ἀπὸ τ χείλη μας. τσι θ ἑλκύουμε περισσότερο τ λεος τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι θ γίνουμε ἄνθρωποι νώτεροι, πνευματικοί, χαριτωμένοι.
        (Διασκευή ἀπό παλαιό τόμο τοῦ Περιοδικοῦ «Ο ΣΩΤΗΡ»)


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου