Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ
Α΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
(ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)
(5 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  
Ἀ­δελ­φοί, πί­στει Μω­ϋσῆς μέ­γας γε­νό­με­νος ἠρ­νή­σα­το λέ­γε­σθαι υἱ­ὸς θυ­γα­τρὸς Φα­ραώ, μᾶλ­λον ἑ­λό­με­νος συγ­κα­κου­χεῖ­σθαι τ λα­ῷ το Θε­οῦ πρό­σκαι­ρον ἔ­χειν ἁ­μαρ­τί­ας ἀ­πό­λαυ­σινμε­ί­ζο­να πλοῦ­τον ἡ­γη­σά­με­νος τν Αἰ­γύ­πτου θη­σαυ­ρῶν τν ὀ­νει­δι­σμὸν το Χρι­στοῦ, ἀ­πέ­βλε­πεν γρ ες τν μι­σθα­πο­δο­σί­αν. Κα τ ἔ­τι λέ­γω; ἐ­πι­λε­ί­ψει γρ με δι­η­γού­με­νον χρό­νος πε­ρὶ Γε­δε­ών, Βα­ράκ, Σαμ­ψών, Ἰ­ε­φθά­ε, Δαυ­ῒδ τε κα Σα­μου­ὴλ κα τν προ­φη­τῶν, ο δι­ὰ πί­στε­ως κα­τη­γω­νί­σαν­το βα­σι­λε­ί­ας, εἰρ­γά­σαν­το δι­και­ο­σύ­νην, ἐ­πέ­τυ­χον ἐ­παγ­γε­λι­ῶν, ἔ­φρα­ξαν στό­μα­τα λε­όν­των, ἔ­σβε­σαν δύ­να­μιν πυ­ρός, ἔ­φυ­γον στό­μα­τα μα­χα­ί­ρας, ἐ­νε­δυ­να­μώ­θη­σαν ἀ­πὸ ἀ­σθε­νε­ί­ας, ἐ­γε­νή­θη­σαν ἰ­σχυ­ροὶ ἐν πο­λέ­μῳ, πα­ρεμ­βο­λὰς ἔ­κλι­ναν ἀλ­λο­τρί­ων· ἔ­λα­βον γυ­ναῖ­κες ξ ἀ­να­στά­σε­ως τος νε­κροὺς αὐ­τῶν· ἄλ­λοι δ ἐ­τυμ­πα­νί­σθη­σαν, ο προσ­δε­ξά­με­νοι τν ἀ­πο­λύ­τρω­σιν, ἵ­να κρε­ίτ­το­νος ἀ­να­στά­σε­ως τύ­χω­σιν· ἕ­τε­ροι δ ἐμ­παιγ­μῶν κα μα­στί­γων πεῖ­ραν ἔ­λα­βον, ἔ­τι δ δε­σμῶν κα φυ­λα­κῆς· ἐ­λι­θά­σθη­σαν, ἐ­πρί­σθη­σαν, ἐ­πει­ρά­σθη­σαν, ν φό­νῳ μα­χα­ί­ρας ἀ­πέ­θα­νον, πε­ρι­ῆλ­θον ν μη­λω­ταῖς, ν αἰ­γε­ί­οις δέρ­μα­σιν, ὑ­στε­ρο­ύ­με­νοι, θλι­βό­με­νοι, κα­κου­χού­με­νοι, ν οκ ν ἄ­ξι­ος ὁ κό­σμος, ἐ­ν ἐ­ρη­μί­αις πλα­νώ­με­νοι κα ὄ­ρε­σι κα σπη­λαί­οις κα τας ὀ­παῖς τς γς. Κα οὗ­τοι πάν­τες μαρ­τυ­ρη­θέν­τες δι­ὰ τς πί­στε­ως οκ ἐ­κο­μί­σαν­το τν ἐ­παγ­γε­λί­αν, το Θε­οῦ πε­ρὶ ἡ­μῶν κρεῖτ­τόν τι προ­βλε­ψα­μέ­νου, ἵ­να μ χω­ρὶς ἡ­μῶν τε­λει­ω­θῶ­σι. 
(Ἑβρ. ια΄[11] 24–26, 32-40)
ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)
Ἀ­δελ­φοί,ἐ­ξαι­τί­ας τῆς πί­στε­ώς του ὁ Μω­ϋ­σῆς, ὅ­ταν με­γά­λω­σε κι ἔ­γι­νε ἄν­δρας, ἀρ­νή­θη­κε νὰ ὀ­νο­μά­ζε­ται βα­σι­λό­που­λο, γιὸς τῆς κό­ρης το­ῦ Φα­ρα­ὼ· θε­ώ­ρη­σε κα­λύ­τε­ρο καὶ προ­τί­μη­σε νὰ κα­κο­πα­θεῖ μα­ζὶ μὲ τὸ λα­ὸ τοῦ Θεοῦ, πα­ρὰ νὰ ἔ­χει τὶς πρό­σκαι­ρες ἀ­πο­λαύ­σεις τῆς ἁ­μαρ­τί­ας, νὰ ζεῖ δη­λα­δὴ ἄ­νε­τα καὶ μὲ τι­μὲς ὡς Αἰ­γύ­πτιος ἄρ­χον­τας μὲ τοὺς εἰ­δω­λο­λά­τρες πού κα­τα­πί­ε­ζαν τοὺς Ἰσ­ρα­η­λί­τες. Θε­ώ­ρη­σε με­γα­λύ­τε­ρο πλοῦ­το ἀ­πό τούς θη­σαυ­ροὺς καὶ τὰ ἀγαθά τῆς Αἰγύπτου τὶς πε­ρι­φρο­νή­σεις πού ἔμοιαζαν μὲ τὸν ὀ­νει­δι­σμὸ καὶ τὴν πε­ρι­φρό­νη­ση πού ἀρ­γό­τε­ρα θὰ ὑ­πέ­με­νε ὁ Χρι­στός. Κι αὐτά ὅ­λα δι­ό­τι εἶ­χε καρ­φω­μέ­να τὰ μά­τια του στὶς οὐ­ρά­νι­ες ἀν­τα­μοι­βές. Καὶ τί ἀ­κό­μη νὰ λέ­ω καὶ νὰ δι­η­γοῦ­μαι; Πρέ­πει νὰ στα­μα­τή­σω, δι­ό­τι δὲν θὰ μοῦ φτάσει ὁ χρό­νος νὰ διηγοῦμαι γιά τόν Γεδεών καὶ τὸν Βα­ράκ, τὸν Σαμ­ψών καὶ τὸν Ἰεφθάε, γιὰ τὸν Δα­βὶδ καὶ τὸν Σα­μου­ὴλ καὶ τούς προ­φῆ­τες. Αὐτοί, ἐ­πει­δὴ εἶ­χαν πί­στη, κα­τα­πο­λέ­μη­σαν καὶ ὑπέταξαν βα­σί­λεια, κυ­βέρ­νη­σαν τὸ λα­ὸ μὲ δι­και­ο­σύ­νη, πέ­τυ­χαν τὴν πραγ­μα­το­ποί­η­ση τῶν ὑ­πο­σχέ­σε­ων πού τοὺς ἔ­δω­σε ὁ Θε­ός, ἔ­φρα­ξαν στό­μα­τα λι­ον­τα­ρι­ῶν, ὅ­πως ὁ Δα­νι­ήλ, ἔ­σβη­σαν τὴν κα­τα­στρε­πτι­κὴ δύ­να­μη τῆς φω­τιᾶς, δι­έ­φυ­γαν τὸν κίν­δυ­νο τῆς σφα­γῆς, πῆ­ραν δύ­να­μη κι ἔ­γι­ναν κα­λὰ ἀ­πὸ ἀρρώστιες, ἀ­να­δεί­χθη­καν ἰ­σχυ­ροὶ καί ἀ­νί­κη­τοι στὸν πό­λε­μο, ἔ­τρε­ψαν σὲ φυ­γὴ τὶς ἐχθρικές πα­ρα­τά­ξεις καὶ τὰ πο­λυ­πλη­θῆ στρα­τεύ­μα­τά τους. Μὲ τὴν πί­στη πού εἶ­χαν στὴν ὑ­περ­φυ­σι­κὴ δύ­να­μη τῶν προ­φη­τῶν οἱ γυ­ναῖ­κες πού ἀ­να­φέ­ρει ἡ Πα­λαι­ὰ Διαθήκη ξα­να­πῆ­ραν πί­σω ζων­τα­νὰ τὰ νε­κρὰ παι­διά τους πού ἀ­νέ­στη­σαν οἱ προ­φῆ­τες. Κι ἄλ­λοι δέ­θη­καν στὸ βα­σα­νι­στι­κὸ ὄρ­γα­νο πού λε­γό­ταν τύμ­πα­νο καὶ δάρ­θηκαν σκλη­ρὰ μέ­χρι θα­νά­του, ἐ­πει­δὴ δὲν δέ­χθη­καν νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πί­στη τους καὶ νὰ ἐλευθερωθοῦν ἔτσι ἀ­πὸ τὸ μαρ­τύ­ριο. Προ­τί­μη­σαν τὸ σκλη­ρὸ αὐτό μαρ­τύ­ριο, γιὰ νὰ ἀ­να­στη­θοῦν σὲ μιὰ κα­λύ­τε­ρη ζω­ή, πα­ρὰ νὰ ἔ­χουν μιὰ πρό­σκαι­ρη ἀποκατάσταση στή ζωή αὐτή. Κι ἄλ­λοι πά­λι δο­κί­μα­σαν ἐμπαιγμούς καὶ μα­στι­γώ­σεις, ἀ­κό­μη μά­λι­στα καὶ δε­σμὰ καὶ φυ­λα­κί­σεις. Λι­θο­βο­λή­θη­καν, πρι­ο­νί­σθη­καν, δο­κί­μα­σαν πολ­λοὺς πει­ρα­σμούς, θα­να­τώ­θη­καν μὲ σφα­γὴ ἀ­πὸ μα­χαί­ρι, πε­ρι­φέ­ρον­ταν σὰν πλα­νό­διοι ἐ­δῶ κι ἐκεῖ. Φο­ροῦ­σαν γιὰ ρο­ῦχα προ­βι­ὲς καὶ γι­δο­δέρ­μα­τα, ζών­τας μέ­σα σὲ στε­ρή­σεις, θλί­ψεις καὶ κα­κο­πά­θει­ες. Ὁ­λό­κλη­ρος ὁ κό­σμος δὲν ἄ­ξι­ζε ὅ­σο οἱ ἅ­γιοι αὐτοί ἄν­δρες, κι οὔτε μπο­ροῦ­σε νὰ συγκριθεῖ μ’ αὐτούς. Πε­ρι­πλα­νιόν­τουσαν σὲ ἐ­ρημίες καὶ σὲ βου­νά, σὲ σπη­λι­ὲς καὶ σὲ τρύ­πες τῆς γῆς. Κι ὅ­λοι αὐτοί οἱ ἅ­γιοι ἄν­δρες, ἂν καὶ ἔ­λα­βαν ἐγ­κωμι­α­στι­κὴ μαρ­τυ­ρί­α γιὰ τὴν πί­στη τους, δὲν ἀ­πό­λαυ­σαν τὴν ὑπόσχεση τῆς οὐ­ρά­νιας κλη­ρο­νο­μιᾶς. Κι αὐτό δι­ό­τι ὁ Θε­ὸς προ­έ­βλε­ψε γιὰ μᾶς κά­τι κα­λύ­τε­ρο, ὥ­στε αὐτοί νὰ μὴ λά­βουν σὲ βαθ­μὸ τέ­λει­ο τὴ σω­τη­ρί­α τους χωρίς ἐμᾶς, ἀλλά νὰ τὴ λά­βου­με ὅ­λοι μα­ζί. Ἔ­τσι ἐμεῖς βρι­σκό­μα­στε τώ­ρα σὲ πλε­ο­νε­κτι­κό­τε­ρη θέ­ση ἀ­π’ αὐτούς· ὄ­χι μό­νο ἐ­πει­δὴ ζοῦμε στὰ χρό­νια της ἀ­πο­λυ­τρώ­σε­ως τοῦ Χρι­στοῦ, ἀλλά καὶ ἐ­πει­δὴ ἡ πε­ρί­ο­δος τῆς ἀ­να­μο­νῆς γιὰ μᾶς εἶ­ναι μι­κρό­τε­ρη.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Τ και­ρ ­κεί­ν ­θ­λη­σεν ­η­σος ­ξελ­θεν ες τν Γα­λι­λα­­αν, κα ε­ρ­σκει Φλιππον κα λ­γει α­τ· ἀ­κο­λο­ύ­θει μοι. ν δ Φλιππος ­π Βηθ­σα­ϊ­δ, κ τς π­λε­ως ν­δρ­ου κα Πτρου. ε­ρ­σκει Φλιππος τν Να­θα­να­λ κα λ­γει α­τ· ν ­γρα­ψε Μω­ϋ­σς ν τ ν­μ κα ο προ­φ­ται, ε­ρ­κα­μεν, ­η­σον τν υ­ν το ­ω­σφ τν ­π Να­ζα­ρτ. κα ε­πεν α­τ Να­θα­να­λ· κ Να­ζα­ρτ δ­να­τα τι ­γα­θν ε­ναι; λ­γει α­τ Φλιππος· ἔρ­χου κα ­δε. ε­δεν ­η­σος τν Να­θα­να­λ ρ­χ­με­νον πρς α­τν κα λ­γει πε­ρ α­το· ἴ­δε ἀ­λη­θς σ­ρα­η­λ­της ν δ­λος οκ ­στι. λ­γει α­τ Να­θα­να­λ· πθεν με γι­ν­σκεις; ­πε­κρ­θη ­η­σος κα ε­πεν α­τ· πρ το σε Φλιππον φω­ν­σαι, ν­τα ­π τν συ­κν ε­δν σε. ­πε­κρί­θη Να­θα­να­λ κα λ­γει α­τ· Ραβ­βί, σ ε υἱ­ὸς το Θε­οῦ, σ ε βα­σι­λεὺς το Ἰσ­ρα­ήλ. ἀ­πε­κρί­θη Ἰ­η­σοῦς κα εἶ­πεν αὐ­τῷ· ὄ­τι εἶ­πόν σοι, εἶ­δόν σε ὑ­πο­κά­τω τς συ­κῆς, πι­στε­ύ­εις; με­ί­ζω το­ύ­των ὄ­ψῃ.  κα λέ­γει αὐ­τῷ· ἀ­μὴν ἀ­μὴν λέ­γω ὑ­μῖν, ἀ­π' ἄρ­τι ὄ­ψε­σθε τν οὐ­ρα­νὸν ἀ­νε­ῳ­γό­τα, κα τος ἀγ­γέ­λους το Θε­οῦ ἀ­να­βα­ί­νον­τας κα κα­τα­βα­ί­νον­τας ἐ­πὶ τν υἱ­ὸν το ἀν­θρώ­που.            
(Ιω. α΄[1] 44 – 52)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Κυριακ τς ρθοδοξίας σήμερα κα τ ερ Εαγγέλιο κφράζει πολ χαρακτηριστικ τ νόημα κα τν μπειρία τς ρθοδόξου κκλησίας μας, ποὺ εναι ἡ μία, ἁγία, καθολικ κα ποστολικ κκλησία.
1. Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗΣ
Κάποια ἡμέρα ὁ Κύριος, ἀφοῦ εἶχε δη καλέσει στ ποστολικ ξίωμα τος δυ πρώτους μαθητές του, τν νδρέα κα τν Πέτρο, βρίσκει τν Φίλιππο, πο καταγόταν ἀπὸ τ Βηθσαϊδ τς Γαλιλαίας, τν πατρίδα τοῦ νδρέου κα τοῦ Πέτρου, κα τοῦ λέει: κολούθησέ με. Ὁ Φίλιππος, γοητευμένος ἀπὸ τν πρώτη ατ πικοινωνία του μ τν Κύριο, δν μπορε ν κρατήσει τ χαρ τς μπειρίας του ατς μόνο γιὰ τν αυτό του. Τρέχει λοιπν στν φίλο του Ναθαναλ κα τοῦ λέει μ νθουσιασμό: Βρήκαμε κενον γι τν Ὁποῖον γραψε ὁ Μωυσῆς κα προανήγγειλαν οἱ προφτες. Εναι ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τ Ναζαρέτ. Ἀλλὰ ὁ Ναθαναλ πορεῖ: Εἶναι δυνατν ἀπὸ τ κακόφημο ατ χωρι ν βγε κάτι καλό; Κα ὁ Φίλιππος τοῦ παντᾶ: λα καί, ὅταν Τν δες, θ πεισθες!
Πς ὅμως ὁ Φίλιππος ταν τόσο βέβαιος ὅτι ὁ Ἰησοῦς ταν ὁ Μεσσίας; Πς πείσθηκε μέσα ἀπὸ μία σύντομη γνωριμία γι᾿ ατό; Τί εδε μέσα σ λίγες ὧρες ὁ Φίλιππος; Θαύματα ντυπωσιακ δν εδε. Τί ταν λοιπν ατ πο εδε;
Ὁ Φίλιππος εδε τ κτινοβόλο πρόσωπο τοῦ Κυρίου, πο τν νέπνευσε. Κα μόνο ἡ θέα τοῦ προσώπου του ἀρκοῦσε γιὰ νὰ πιστεύσει. Κα μόνο ἡ ἀκοὴ τν θαυμαστν λόγων του ρκοσε γιὰ νὰ κατανοήσει ὅτι Ατς ταν ἡ προσδοκία τς καρδις του. Βλέποντας τν ησοῦ Χριστ ασθάνθηκε ὅτι κάτι τ διαφορετικ εχε, κάτι νώτερο κρυβε. Ασθάνθηκε τν γιότητά του, τ χάρη του. Καθς Τν κουγε ν τοῦ μιλᾶ, κατανοοσε ὅτι ποτ λλοτε δν τοῦ εχε μιλήσει κανεὶς μ τόση σοφία. Ἡ φων τοῦ Κυρίου θέρμαινε τ σωτερικό του κα δημιούργησε μέσα στν ψυχή του ερὰ συναισθήματα, μιὰ συγκίνηση μοναδική, μιὰ γάπη πρωτόγνωρη, μιὰ πίστη δυνατή. Γι᾿ ατ κα μέσως μόλις φλογίσθηκε ἡ καρδιά του ἀπὸ τν γάπη πρς τν Κύριο, θέλησε αὐτή του τν μπειρία ν τὴν μεταλαμπαδεύσει στν φίλο του.
τσι συμβαίνει πάντοτε μέσα στν γία μας ρθόδοξη κκλησία. Ὅσοι πιστο χουμε ποκτήσει πείρα τς χάριτος κα τς γλυκύτητος τοῦ Ἰησοῦ, ὅπως τ νιώθουμε μέσα στ ερ Μυστήρια τς κκλησίας μας, δν μπορομε νὰ γαπήσουμε τίποτε λλο περισσότερο ἀπὸ τν ησοῦ Χριστό. Διότι ὅταν ἡ ψυχή μας νάψει ἀπὸ τ φλόγα τς γάπης πρς τν Κύριο, ἀπὸ τν μπειρία τς μυστηριακς κοινωνίας μαζί του, τότε ατὴ τ χαρὰ δν ντέχουμε νὰ τν κρατήσουμε μόνο γιὰ μᾶς, θέλουμε ν κάνουμε κι λλους κοινωνος τς ετυχίας μας. Ὅσοι χουμε γευθε μέσα στν ρθόδοξη κκλησία μας τν γάπη τοῦ Χριστοῦ ν πλημμυρίζει τ ζωή μας, δν μποροῦμε παρ ν φωνάξουμε παντοῦ γύρω μας: Δν πάρχει πουθεν ἀλλοῦ ἡ σωτηρία παρ μόνο στ μοναδικ κκλησία, στν μπειρία τς ρθοδόξου ἐν Χριστῷ ζως.
2. ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ
Καθς λοιπν εδε ὁ Κύριος τν Ναθαναλ ν ρχεται πρς Ατόν, λέει: Ν νας γνήσιος σραηλίτης, ὁ ὁποῖος δν χει πονηρι μέσα του. Ὁ Ναθαναλ πορεῖ: Ποῦ μ γνωρίζεις, Κύριε; Καὶ ὁ Χριστς τοῦ ἀπαντᾶ: Πρν ν σ φωνάξει ὁ Φίλιππος, σ εἶδα ἐκεῖ κάτω ἀπὸ τ συκιά. Τότε ὁ Ναθαναλ σ μία κρηξη θαυμασμο τοῦ λέει: Διδάσκαλε, πράγματι, ἐσὺ εσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ βασιλις τοῦ σραλ πο περιμέναμε.
Πιστεύεις, πειδ σοῦ εἶπα ὅτι σ εἶδα κάτω ἀπὸ τ συκιά; τοῦ ποκρίνεται ὁ ησοῦς. Θ δες κα πι θαυμαστ πράγματα. Σς διαβεβαιώνω ὅτι ἀπὸ τώρα πο κατ τ Βάπτισή μου ἄνοιξαν οἱ ορανοί, θ τος δετε κα σες νοιγμένους, κα τος γγέλους τοῦ Θεο νὰ νεβαίνουν κα ν κατεβαίνουν στν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ γι ν πηρετον Ατν κα τν κκλησία του.
Ατ κριβς τ τελευταῖα λόγια τοῦ Κυρίου μας κφράζουν πιγραμματικ τ βαθύτερο νόημα τς ρθοδόξου κκλησίας μας. Διότι τί εναι ἡ ρθοδοξία μας; Δν εναι μόνο ἡ ληθιν πίστη, ἀλλὰ εναι ἡ μοναδικ δυνατ μπειρία τς γιότητος, εναι οἱ νοικτο ορανο στν δρόμο πρς τ θέωση.
Διότι μόνο μέσα στν ρθόδοξη κκλησία κάθε πιστς μπορε ν χει ατ τν μπειρία τν νοικτν ορανν. Ατος τος ορανος τος ἄνοιξε ὁ Κύριος μ τν νανθρώπησή του, τ κοσμοσωτήριο ργο του, τ πάθος του, τν νάσταση κα τν νάληψή του. Ἀλλὰ ατν κριβς τν δρόμο τς θεώσεως μπορε νὰ τν βαδίσει πλέον κα κάθε ἄνθρωπος μόνο μέσα στ μία ληθιν κκλησία τοῦ Χριστοῦ, τν ρθόδοξη. Μόνο μέσα στν ρθοδοξία μπορον οἱ πιστο ν δέχονται τ Χάρη τοῦ Χριστοῦ, ν κοινωνον τ Σμα κα τ Αἷμα του, νὰ πικοινωνον μ τος ἁγίους κα τος γγέλους, ν προσεγγίζουν τν ἴδιο τν Θεό.
Μέσα στν ρθόδοξη κκλησία πιστμέλη κι μες ς ζομε καθημερινά τους νοικτος ορανούς. Κα ς διατρανώνουμε τ μυστήριο πο ζομε: ὅτι μόνο στν ρθοδοξία πάρχει ὁ δρόμος πρς τν ορανό, πάρχει ἡ χάρις, ἡ μπειρία, ἡ κοινωνία, ἡ θέωση.
     (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου