Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ (ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ). ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ
(ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ)
(21 ΜΑΪOY 2017)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ)
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, Ἀγρίππας  ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Παῦλον ἔφη· Ἐπιτρέπεταί σοι ὑπὲρ σεαυτοῦ λέγειν. Τότε ὁ Παῦλος ἀπελογεῖτο, ἐκτείνας τὴν χεῖρα. Ἐν οἷς καὶ πορευόμενος εἰς τὴν Δαμασκὸν μετ' ἐξουσίας καὶ ἐπιτροπῆς τῆς παρὰ τῶν ἀρχιερέων, ἡμέρας μέσης κατὰ τὴν ὁδὸν εἶδον, Βασιλεῦ, οὐρανόθεν ὑπὲρ τὴν λαμπρότητα τοῦ ἡλίου περιλάμψαν με φῶς καὶ τοὺς σὺν ἐμοὶ πορευομένους. Πάντων δὲ καταπεσόντων ἡμῶν εἰς τὴν γῆν, ἤκουσα φωνὴν λαλοῦσαν πρός με καὶ λέγουσαν τῇ Ἑβραΐδι διαλέκτῳ· Σαοὺλ Σαούλ, τί με διώκεις; σκληρόν σοι πρὸς κέντρα λακτίζειν. Ἐγὼ δὲ εἶπον· τίς εἶ, Κύριε; ὁ δὲ εἶπεν· ἐγώ εἰμι Ἰησοῦς ὃν σὺ διώκεις. Ἀλλὰ ἀνάστηθι καὶ στῆθι ἐπὶ τοὺς πόδας σου· εἰς τοῦτο γὰρ ὤφθην σοι, προχειρίσασθαί σε ὑπηρέτην καὶ μάρτυρα ὧν τε εἶδες ὧν τε ὀφθήσομαί σοι·  ἐξαιρούμενός σε ἐκ τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἐθνῶν, εἰς οὓς ἐγώ σε ἀποστέλλω  ἀνοῖξαι ὀφθαλμοὺς αὐτῶν, τοῦ ἐπιστρέψαι ἀπὸ σκότους εἰς φῶς καὶ τῆς ἐξουσίας τοῦ Σατανᾶ ἐπὶ τὸν Θεόν, τοῦ λαβεῖν αὐτοὺς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ κλῆρον ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πίστει τῇ εἰς ἐμέ. Ὅθεν, βασιλεῦ Ἀγρίππα, οὐκ ἐγενόμην ἀπειθὴς τῇ οὐρανίῳ ὀπτασίᾳ·  ἀλλὰ τοῖς ἐν Δαμασκῷ πρῶτον καὶ Ἱεροσολύμοις, εἰς πᾶσάν τε τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας καὶ τοῖς ἔθνεσιν ἀπαγγέλλω μετανοεῖν καὶ ἐπιστρέφειν ἐπὶ τὸν Θεόν, ἄξια τῆς μετανοίας ἔργα πράσσοντας.
          (Πράξ. Ἀποστ. κστ΄[26]1, 12 – 20)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)
Ὁ Ἀγρίππας τότε εἶπε στὸν Παῦλο: Σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἀπολογηθεῖς. Τότε ὁ Παῦλος, ὅπως συνήθιζαν ὅσοι δημηγοροῦσαν, τέντωσε ἔξω ἀπὸ τὸν μανδύα ὁλόκληρο τὸ χέρι του, κι ἄρχισε νὰ ἀπολογεῖται ὡς ἑξῆς: καταγινόμουν μὲ τὶς καταδιώξεις  αὐτὲς καὶ πήγαινα στὴ Δαμασκὸ μὲ εἰδικὴ ἐξουσιοδότηση καὶ ἄδεια ποὺ εἶχα πάρει ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς, γύρω στὸ μεσημέρι, ὅταν ἀκριβῶς ὁ ἥλιος ἔχει τὴ μεγαλύτερη λάμψη του καὶ ἐξουδετερώνει μ᾿ αὐτὴ κάθε ἄλλο φῶς στὴ γῆ, εἶδα στὸ δρόμο, βασιλιά, ἕνα φῶς πιὸ δυνατὸ κι ἀπὸ τὴ λάμψη τοῦ ἥλιου νὰ λάμπει γύρω μου καὶ γύρω ἀπ᾿ ὅσους πήγαιναν μαζί μου. Ὅλοι μας τότε, ἐπειδὴ δὲν ἀντέχαμε στὴ λάμψη αὐτή, πέσαμε κάτω στὴ γῆ. Ἐγὼ ἐπιπλέον ἄκουσα μιὰ φωνὴ νὰ μοῦ μιλᾶ στὴν ἑβραϊκὴ γλώσσα καὶ νὰ μοῦ λέει: Σαούλ, Σαούλ, γιατὶ μὲ καταδιώκεις; Εἶναι σκληρὸ γιὰ σένα νὰ κλωτσᾶς πάνω στὰ σιδερένια καρφιὰ τῶν βουκέντρων. Ἐγὼ τότε ρώτησα: Ποιὸς εἶσαι, Κύριε; Κι ἐκεῖνος ἀπάντησε: Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖο ἐσὺ καταδιώκεις. Διότι τοὺς διωγμοὺς ποὺ κάνεις στοὺς πιστούς μου εἶναι σὰν νὰ τοὺς κάνεις σὲ μένα τὸν ἴδιο. Σήκω ὅμως καὶ στάσου ὄρθιος στὰ πόδια σου. Διότι γι᾿ αὐτὸ σοῦ ἐμφανίσθηκα, γιὰ νὰ σὲ καταστήσω ὑπηρέτη καὶ μάρτυρα καὶ γι᾿ αὐτὰ ποὺ τώρα εἶδες, καὶ γιὰ ἐκεῖνα ποὺ θὰ δεῖς ἀκόμη, ὅσες φορὲς σοῦ ἐμφανισθῶ στὸ μέλλον. Κι ἐγὼ θὰ σὲ σώζω ἀπὸ τοὺς κινδύνους ποὺ θὰ διατρέξεις στὴ διακονία σου αὐτή, καὶ θὰ σὲ προστατεύω καὶ θὰ σὲ γλυτώνω ἀπὸ τὸν ἰουδαϊκὸ λαὸ καὶ ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς, στοὺς ὁποίους ἐγὼ σὲ ἀποστέλλω. Σὲ ἀποστέλλω σ᾿ αὐτούς, γιὰ νὰ τοὺς ἀνοίξω τὰ πνευματικά τους μάτια, ὥστε νὰ ἐπιστρέψουν ἀπὸ τὸ σκοτάδι τῆς πλάνης καὶ τῆς ἁμαρτίας στὸ φῶς τῆς ἀλήθειας, κι ἀπὸ τὴν ἐξουσία τοῦ σατανᾶ στὸ Θεό· κι ἔτσι, πιστεύοντας σὲ μένα, νὰ λάβουν τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν τους καὶ τὴν κληρονομιὰ τοῦ οὐρανοῦ μαζὶ μ᾿ ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἁγιασθεῖ. Ὑστερα ἀπ` αὐτά, βασιλιὰ Ἀγρίππα, δὲν ἀρνήθηκα νὰ ὑπακούσω στὶς διαταγὲς ποὺ μοῦ δόθηκαν στὴν οὐράνια ἐκείνη ὀπτασία. Ἀλλὰ ἄρχισα νὰ κηρύττω πρῶτα σ᾿ ὅσους κατοικοῦν στὴ Δαμασκὸ καὶ στὰ Ἱεροσόλυμα, κι ἔπειτα καὶ σ᾿ ὅλη τὴ χώρα τῆς Ἰουδαίας καὶ στὰ ἔθνη, νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὸ Θεό, κάνοντας στὸ ἑξῆς ἔργα ἀρετῆς ἄξια τῆς μετανοίας. Κι ἔτσι μὲ τὰ ἔργα τους αὐτὰ θὰ ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ μετάνοιά τους εἶναι εἰλικρινὴς καὶ πραγματική.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, πα­ρά­γων ὁ Ἰησοῦς εἶ­δεν ἄν­θρω­πον τυ­φλὸν κ γε­νε­τῆς· κα ἠ­ρώ­τη­σαν αὐ­τὸν ο μα­θη­ταὶ αὐ­τοῦ λέ­γον­τες· Ραβ­βί, τς ἥ­μαρ­τεν, οὗ­τος ο γο­νεῖς αὐ­τοῦ, ἵ­να τυ­φλὸς γεν­νη­θῇ; ἀ­πε­κρί­θη Ἰ­η­σοῦς· Οὔ­τε οὗ­τος ἥ­μαρ­τεν οὔ­τε ο γο­νεῖς αὐ­τοῦ, ἀλ­λ' ἵ­να φα­νε­ρω­θῇ τ ἔρ­γα το Θε­οῦ ν αὐ­τῷ. ἐ­μὲ δε ἐρ­γά­ζε­σθαι τ ἔρ­γα το πέμ­ψαν­τός με ἕ­ως ἡ­μέ­ρα ἐ­στίν· ἔρ­χε­ται νξ ὅ­τε οὐ­δεὶς δύ­να­ται ἐρ­γά­ζε­σθαι. ὅ­ταν ἐν τ κό­σμῳ , φς εἰ­μι το κό­σμου. ταῦ­τα εἰ­πὼν ἔ­πτυ­σεν χα­μαὶ κα ἐ­πο­ί­η­σε πη­λὸν κ το πτύ­σμα­τος, κα ἐ­πέ­χρι­σε τν πη­λὸν ἐ­πὶ τος ὀ­φθαλ­μοὺς το τυ­φλοῦ κα εἶ­πεν αὐ­τῷ· Ὕ­πα­γε νί­ψαι ες τν κο­λυμ­βή­θραν το Σι­λω­άμ, ἑρ­μη­νε­ύ­ε­ται ἀ­πε­σταλ­μέ­νος. ἀ­πῆλ­θεν ον κα ἐ­νί­ψα­το, κα ἦλ­θε βλέ­πων. Ο ον γε­ί­το­νες κα ο θε­ω­ροῦν­τες αὐ­τὸν τ πρό­τε­ρον ὅ­τι τυ­φλὸς ν, ἔ­λε­γον· Οχ οὗ­τός ἐ­στιν ὁ κα­θή­με­νος κα προ­σαι­τῶν; ἄλ­λοι ἔ­λε­γον ὅ­τι οὗ­τός ἐ­στιν· ἄλ­λοι δ ὅ­τι ὅ­μοι­ος αὐ­τῷ ἐ­στιν. ἐ­κεῖ­νος ἔ­λε­γεν ὅ­τι ἐ­γώ εἰ­μι. ἔ­λε­γον ον αὐ­τῷ· Πς ἀ­νε­ῴ­χθη­σάν σου ο ὀ­φθαλ­μοί; ἀ­πε­κρί­θη ἐ­κεῖ­νος κα εἶ­πεν· Ἄν­θρω­πος λε­γό­με­νος Ἰ­η­σοῦς πη­λὸν ἐ­πο­ί­η­σε κα ἐ­πέ­χρι­σέ μου τος ὀ­φθαλ­μοὺς κα εἶ­πέ μοι· ὕ­πα­γε ες τν κο­λυμ­βή­θραν το Σι­λω­ὰμ κα νί­ψαι· ἀ­πελ­θὼν δ κα νι­ψά­με­νος ἀ­νέ­βλε­ψα. εἶ­πον ον αὐ­τῷ· Πο ἐ­στιν ἐ­κεῖ­νος; λέ­γει· Οκ οἶ­δα. Ἄ­γου­σιν αὐ­τὸν πρς τος Φα­ρι­σα­ί­ους, τν πο­τε τυ­φλόν. ν δ σάβ­βα­τον ὅ­τε τν πη­λὸν ἐ­πο­ί­η­σεν ὁ Ἰ­η­σοῦς κα ἀ­νέ­ῳ­ξεν αὐ­τοῦ τος ὀ­φθαλ­μο­ύς. πά­λιν ον ἠ­ρώ­των αὐ­τὸν κα ο Φα­ρι­σαῖ­οι πς ἀ­νέ­βλε­ψεν. δ εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Πη­λὸν ἐ­πέ­θη­κέ μου ἐ­πὶ τος ὀ­φθαλ­μούς, κα ἐ­νι­ψά­μην, κα βλέ­πω. ἔ­λε­γον ον κ τν Φα­ρι­σα­ί­ων τι­νές· Οὗ­τος ἄν­θρω­πος οκ ἔ­στι πα­ρὰ το Θε­οῦ, ὅ­τι τ σάβ­βα­τον ο τη­ρεῖ. ἄλ­λοι ἔ­λε­γον· Πς δύ­να­ται ἄν­θρω­πος ἁ­μαρ­τω­λὸς τοι­αῦ­τα ση­μεῖ­α ποι­εῖν; κα σχί­σμα ν ν αὐ­τοῖς. λέ­γου­σι τ τυ­φλῷ πά­λιν· Σ τ λέ­γεις πε­ρὶ αὐ­τοῦ, ὅ­τι ἤ­νοι­ξέ σου τος ὀ­φθαλ­μούς; δ εἶ­πεν ὅ­τι προ­φή­της ἐ­στίν. οκ ἐ­πί­στευ­σαν ον ο Ἰ­ου­δαῖ­οι πε­ρὶ αὐ­τοῦ ὅ­τι τυ­φλὸς ν κα ἀ­νέ­βλε­ψεν, ἕ­ως ὅ­του ἐ­φώ­νη­σαν τος γο­νεῖς αὐ­τοῦ το ἀ­να­βλέ­ψαν­τος κα ἠ­ρώ­τη­σαν αὐ­τοὺς λέ­γον­τες· Οὗ­τός ἐ­στιν ὁ υἱ­ὸς ὑ­μῶν, ν ὑ­μεῖς λέ­γε­τε ὅ­τι τυ­φλὸς ἐ­γεν­νή­θη; πς ον ἄρ­τι βλέ­πει; ἀ­πε­κρί­θη­σαν δ αὐ­τοῖς ο γο­νεῖς αὐ­τοῦ κα εἶ­πον· Οἴ­δα­μεν ὅ­τι οὗ­τός ἐ­στιν ὁ υἱ­ὸς ἡ­μῶν κα ὅ­τι τυ­φλὸς ἐ­γεν­νή­θη· πς δ νν βλέ­πει οκ οἴ­δα­μεν, τς ἤ­νοι­ξεν αὐ­τοῦ τος ὀ­φθαλ­μοὺς ἡ­μεῖς οκ οἴ­δα­μεν· αὐ­τὸς ἡ­λι­κί­αν ἔ­χει, αὐ­τὸν ἐ­ρω­τή­σα­τε, αὐ­τὸς πε­ρὶ ἑ­αυ­τοῦ λα­λή­σει. ταῦ­τα εἶ­πον ο γο­νεῖς αὐ­τοῦ, ὅ­τι ἐ­φο­βοῦν­το τος Ἰ­ου­δα­ί­ους· ἤ­δη γρ συ­νε­τέ­θειν­το ο Ἰ­ου­δαῖ­οι ἵ­να, ἐ­άν τις αὐτόν  ὁ­μο­λο­γή­σῃ Χρι­στόν, ἀ­πο­συ­νά­γω­γος γένη­ται. δι­ὰ τοῦ­το ο γο­νεῖς αὐ­τοῦ εἶ­πον ὅ­τι ἡ­λι­κί­αν ἔ­χει, αὐ­τὸν ἐ­ρω­τή­σα­τε. Ἐ­φώ­νη­σαν ον κ δευ­τέ­ρου τν ἄν­θρω­πον ὃς ν τυ­φλὸς, κα εἶ­πον αὐ­τῷ· Δς δό­ξαν τ Θε­ῷ· ἡ­μεῖς οἴ­δα­μεν ὅ­τι ὁ ἄν­θρω­πος οὗ­τος ἁ­μαρ­τω­λός ἐ­στιν. ἀ­πε­κρί­θη ον ἐ­κεῖ­νος  κα εἶ­πεν· Ε ἁ­μαρ­τω­λός ἐ­στιν  οκ  οἶ­δα· ν οἶ­δα, ὅ­τι τυ­φλὸς ν ἄρ­τι βλέ­πω. εἶ­πον δ αὐ­τῷ πά­λιν· Τί ἐ­πο­ί­η­σέ σοι; πς ἤ­νοι­ξέ σου τος ὀ­φθαλ­μο­ύς; ἀ­πε­κρί­θη αὐ­τοῖς· Εἶ­πον ὑ­μῖν ἤ­δη, κα οκ ἠ­κού­σα­τε· τ πά­λιν θέ­λε­τε ἀ­κο­ύ­ειν; μ κα ὑ­μεῖς θέ­λε­τε αὐ­τοῦ μα­θη­ταὶ γε­νέ­σθαι; ἐ­λοι­δό­ρη­σαν αὐ­τὸν κα εἶ­πον· Σ ε μα­θη­τὴς ἐ­κε­ί­νου· ἡ­μεῖς δ το Μω­ϋ­σέ­ως ἐ­σμὲν μα­θη­ταί. ἡ­μεῖς οἴ­δα­μεν ὅ­τι Μω­ϋ­σεῖ λε­λά­λη­κεν Θε­ός· τοῦ­τον δ οκ οἴ­δα­μεν πό­θεν ἐ­στίν. ἀ­πε­κρί­θη ὁ ἄν­θρω­πος κα εἶ­πεν αὐ­τοῖς· ν γρ το­ύ­τῳ θαυ­μα­στόν ἐ­στιν, ὅ­τι ὑ­μεῖς οκ οἴ­δα­τε πό­θεν ἐ­στί, κα ἀ­νέ­ῳ­ξέ μου τος ὀ­φθαλ­μο­ύς. οἴ­δα­μεν δ ὅ­τι ἁ­μαρ­τω­λῶν ὁ Θε­ὸς οκ ἀ­κο­ύ­ει, ἀλ­λ' ἐ­άν τις θε­ο­σε­βὴς κα τ θέ­λη­μα αὐ­τοῦ ποι­ῇ, τού­του ἀ­κο­ύ­ει. κ το αἰ­ῶ­νος οκ ἠ­κο­ύ­σθη ὅ­τι ἤ­νοι­ξέ τις ὀ­φθαλ­μοὺς τυ­φλοῦ γε­γεν­νη­μέ­νου· ε μ ν οὗ­τος πα­ρὰ Θε­οῦ, οκ ἠ­δύ­να­το ποι­εῖν οὐ­δέν. ἀ­πε­κρί­θη­σαν κα εἶ­πον αὐ­τῷ· ν ἁ­μαρ­τί­αις σ ἐ­γεν­νή­θης ὅ­λος, κα σ δι­δά­σκεις ἡ­μᾶς; κα ἐ­ξέ­βα­λον αὐ­τὸν ἔ­ξω. Ἤ­κου­σεν Ἰ­η­σοῦς ὅ­τι ἐ­ξέ­βα­λον αὐ­τὸν ἔ­ξω, κα εὑ­ρὼν αὐ­τὸν εἶ­πεν αὐ­τῷ· Σ πι­στε­ύ­εις ες τν υἱ­ὸν το Θε­οῦ; ἀ­πε­κρί­θη ἐ­κεῖ­νος κα εἶ­πε· Κα τς ἐ­στι, Κριε, ἵ­να πι­στε­ύ­σω ες αὐ­τόν; εἶ­πε δ αὐ­τῷ Ἰ­η­σοῦς· Κα ἑ­ώ­ρα­κας αὐ­τὸν κα λα­λῶν με­τὰ σο ἐ­κεῖ­νός ἐ­στιν. δ ἔ­φη· Πι­στε­ύ­ω, Κριε· κα προ­σε­κύ­νη­σεν αὐ­τῷ.       
  (Ἰωάν. θ΄[9] 1 – 38)   

Ο ΤΥΦΛΟΣ ΒΛΕΠΕΙ
1. Η ΔΕΙΛΙΑ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ
Κάποιο Σάββατο ὁ Κύριος στὴν Ἱερουσαλὴμ συνάντησε ἕναν ἄνθρωπο ποὺ εἶχε γεννηθεῖ τυφλός. Καὶ ἀφοῦ ἔφτιαξε πηλὸ μὲ τὸ σάλιο του, ἔχρισε μὲ τὸν πηλὸ τὰ μάτια τοῦ τυφλοῦ. Δοκιμάζοντας ὅμως τὴν πίστη του, δὲν τὸν θεράπευσε ἀμέσως, ἀλλὰ τοῦ εἶπε: «Πήγαινε, νίψου στὴν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ». Κι ὁ τυφλὸς ὑπάκουσε ἀμέσως. Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε! Ὅσοι ὅμως τὸν ἔβλεπαν κατόπιν ὑγιή, ἀποροῦσαν: «Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ τυφλὸς ποὺ ζητιάνευε;» Ἄλλοι ἔλεγαν «αὐτὸς εἶναι», ἄλλοι ὅμως ἔλεγαν «εἶναι κάποιος ποὺ τοῦ μοιάζει». Ἐκεῖνος ὅμως τοὺς διαβεβαίωνε ὅτι εἶναι ὁ ἴδιος. Κι αὐτοὶ ἔκπληκτοι ἀποροῦσαν: «Πῶς θεραπεύθηκαν τὰ μάτια σου;» Κι ἐκεῖνος μὲ θάρρος ἐξηγοῦσε πῶς ἔγινε τὸ θαῦμα.
Κι ὅταν κατόπιν τὸν ὁδήγησαν στοὺς Φαρισαίους, ἄρχισε μία νέα ἀνάκριση: «Πῶς βρῆκες τὸ φῶς σου;» Κι ἐνῶ ἐκεῖνος τοὺς ἐξήγησε, οἱ Φαρισαῖοι δὲν ἤθελαν νὰ τὸ παραδεχθοῦν. Κάποιοι μάλιστα ἔλεγαν γιὰ τὸν Κύριο: «Αὐτὸς δὲν εἶναι ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ, διότι δὲν τηρεῖ τὴν ἀργία τοῦ Σαββάτου». Ἄλλοι ὅμως ἀνταπαντοῦσαν: «Πῶς εἶναι δυνατὸν ἕνας ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς νὰ κάνει τέτοια μεγάλα θαύματα;» Κι ἄρχισαν πάλι νὰ ἐξετάζουν τὸν τυφλό: «Ἐσὺ τί λὲς γι᾿ αὐτόν;» Κι αὐτὸς τοὺς εἶπε: «Ἐγὼ λέω ὅτι εἶναι προφήτης».
Οἱ Φαρισαΐοι ὅμως ἐπιμένουν στὴν ἄρνηση. Γι᾿ αὐτὸ φωνάζουν τοὺς γονεῖς του καὶ τοὺς ρωτοῦν: «Αὐτὸς εἶναι ὁ γυιός σας ποὺ λέτε ὅτι γεννήθηκε τυφλός; Καὶ πῶς τώρα βλέπει;» Οἱ γονεῖς ὅμως φοβισμένοι μήπως τοὺς διώξουν ἀπὸ τὴ Συναγωγὴ ἀπάντησαν: «Αὐτὸς εἶναι ὁ γυιός μας καὶ πράγματι τυφλὸς γεννήθηκε. Πῶς ὅμως τώρα βλέπει, δὲν ξέρουμε. Ὤριμη ἡλικία ἔχει, ρωτῆστε τον».
Οἱ γονεῖς λοιπὸν ἀποφεύγουν νὰ δώσουν σαφὴ ἀπάντηση γιὰ τὸ θαῦμα. Φοβοῦνται καὶ τρέμουν καθὼς βλέπουν τοὺς Φαρισαίους νὰ μιλοῦν μὲ θυμὸ καὶ ἀπειλές, γιὰ νὰ τοὺς ἐκφοβίσουν. Κι ἀπαντοῦν μόνο στὶς δυὸ πρῶτες ἐρωτήσεις τους. Στὴν τρίτη σιωποῦν, ἐνῶ ἦταν βέβαιοι γιὰ τὸ θαῦμα καὶ ὄφειλαν νὰ ἀπαντήσουν ἀπὸ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Κύριο ποὺ θεράπευσε τὸ παιδί τους. Ἀλλὰ αὐτοὶ τρομοκρατημένοι ἄφησαν τὸν γυιό τους μόνο του νὰ σηκώσει τὸ βάρος τῶν ἀπειλῶν τῶν Φαρισαίων.
Ἡ ἱστορία αὐτὴ ἐπαναλήφθηκε πολλὲς φορὲς μέσα στὴν πορεία τῆς Ἐκκλησίας. To ἴδιο συμβαίνει καὶ στὶς μέρες μας, ποὺ τόσο μεγάλη πολεμικὴ γίνεται ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας. Οἱ συκοφαντίες καὶ οἱ κατηγορίες πολλές, οἱ ἔμμεσες ἀπειλὲς ὕπουλες, καὶ ὁ φόβος κάνει πολλοὺς νὰ φοβοῦνται νὰ ποῦν τὴν ἀλήθεια γιὰ πολλὰ θέματα πίστεως, νὰ δειλιάζουν νὰ πάρουν θέση καὶ μάλιστα ἐνώπιον ἀνθρώπων ποὺ κατέχουν κάποια μεγάλη θέση στὴν κοινωνία· γιὰ νὰ μὴν ἐκτεθοῦν, γιὰ νὰ μὴν κινδυνεύσει ἡ σταδιοδρομία τους, γιὰ νὰ τὰ ἔχουν καλὰ μὲ ὅλους. Ἔτσι προδίδουν τὸ πιστεύω τους καὶ καταπατοῦν τὴ συνείδησή τους. Ὅσους φοβόμαστε νὰ ὁμολογήσουμε αὐτὸ ποὺ πιστεύουμε καὶ νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὴν Ἐκκλησία μας, θὰ μᾶς ἀρνηθεῖ κι ὁ Κύριος κατὰ τὴν φοβερὰ ἡμέρα τῆς κρίσεως.

2. Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΤΥΦΛΟΥ
Οἱ Ἰουδαῖοι ἀναστατωμένοι φώναξαν καὶ πάλι τὸν πρώην τυφλὸ καὶ τοῦ εἶπαν: «Δόξασε τὸν Θεό, ὁμολογώντας ὅτι πλανήθηκες. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ σὲ θεράπευσε εἶναι ἁμαρτωλός, ἀφοῦ καταλύει τὴν ἀργία τοῦ Σαββάτου».
Ἐκεῖνος ὅμως μὲ παρρησία καὶ θάρρος ἀπάντησε: «Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ἁμαρτωλὸς δὲν ξέρω. Ξέρω ὅμως πολὺ καλὰ ὄτι ἐνῶ ἤμουν τυφλός, τώρα βλέπω».
Κι αὐτοὶ ξαναρωτοῦν: «Πῶς σοῦ ἀνοιξε τὰ μάτια;» Κι ἐκεῖνος ἀκόμη πιὸ θαρρετὰ ἀπαντᾶ: «Λίγο πρὶν σᾶς τὸ εἶπα καὶ δὲν θελήσατε νὰ τὸ παραδεχθεῖτε. Γιατί τώρα θέλετε ν᾿ ἀκούσετε πάλι τὰ ἴδια; Μήπως θέλετε κι ἐσεῖς νὰ γίνετε μαθητές του; Κι ἔπειτα ὁ Θεὸς δὲν ἀκούει τοὺς ἁμαρτωλούς. Ἀλλὰ καὶ ποτὲ δὲν ἀκούσθηκε, ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε ὁ κόσμος, ὅτι θεράπευσε κάποιος μάτια ἀνθρώπου ποὺ εἶχε γεννηθεῖ τυφλός».
Ἐκεῖνοι τώρα ἐξαγριωμένοι τοῦ λένε: «Ἐσὺ γεννήθηκες βουτηγμένος στὴν ἁμαρτία, καὶ διδάσκεις ἐμᾶς;» Καὶ τὸν ἔδιωξαν. Βρῆκε ὅμως ὁ Κύριος τὸν πρώην τυφλὸ καὶ τοῦ εἶπε: «Ἐσύ, πιστεύεις στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ;». «Καὶ ποιὸς εἶναι, Κύριε, γιὰ νὰ τὸν πιστεύσω;», ἀποκρίθηκε ἐκεῖνος. Εἶπε τότε σ᾿ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς: «Αὐτὸς ποὺ σοῦ μιλάει, ἐκεῖνος εἶναι». «Πιστεύω, Κύριε», ἀπαντᾶ μὲ εἰλικρίνεια ὁ πρώην τυφλός. Καὶ Τὸν προσκύνησε ὡς Υἰὸν τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι πραγματικὰ ἀξιοθαύμαστη ἡ ὁμολογία τοῦ πρώην τυφλοῦ. Ἡ παρρησία του ἐκδηλώνεται ὁλοένα καὶ πιὸ θαυμαστή. Ὁμολογεῖ ἀρχικῶς, γεμάτος εὐγνωμοσύνη, στοὺς γνωστούς του τὸ θαῦμα. Καὶ ὅταν ὁδηγεῖται μπροστὰ στοὺς τυφλωμένους ἀπὸ τὴν κακία Φαρισαίους, δὲν κάμπτεται ἀπὸ τὶς ἀπειλές τους καὶ τὴν ἀσφυκτική τους πίεση. Περιγράφει καὶ πάλι τὸ θαῦμα καὶ ὁμολογεῖ χωρὶς νὰ φοβᾶται ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι προφήτης. Κι ὅταν οἱ Φαρισαῖοι ἀπαιτοῦν νὰ ὁμολογήσει ὅτι πλανήθηκε, αὐτὸς ἀκάθεκτος ἐπιμένει στὴν ἀλήθεια. Καὶ τελικὰ προτιμάει νὰ φύγει μακριά τους, μένοντας σταθερὸς στὴν ὁμολογία του, ὅ,τι κι ἂν αὐτὸ θὰ τοῦ κοστίσει.
Καὶ μᾶς διδάσκει ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ὁ πρώην τυφλός, νὰ ὁμολογοῦμε κι ἐμεῖς τὴν ἀλήθεια μὲ θάρρος, μὲ ἐνθουσιασμὸ καὶ καύχηση, ὅπου καὶ ὅταν μᾶς τὸ ζητάει αὐτὸ ὁ Κύριος. Καὶ γιατί νὰ τὸ κάνουμε αὐτό; Διότι ὁ Χριστὸς μᾶς ἀνοιξε τὰ τυφλὰ μάτια τῆς ψυχῆς. Μᾶς ἔμαθε νὰ ζοῦμε, νὰ πορευόμαστε, νὰ ἐλπίζουμε. Γεμάτοι εὐγνωμοσύνη λοιπὸν κι ἐμεῖς νὰ ὁμολογοῦμε τὸν εὐεργέτη μας καὶ τὴν πίστη μας. Εἶναι προτιμότερο νὰ μείνουμε ἀπομονωμένοι ὁμολογώντας τὴν ἀλήθεια, παρὰ νὰ εἴμαστε φίλοι ὅλου τοῦ κόσμου συμβιβασμένοι μὲ τὸ ψέμα. Καὶ ὁ Χριστὸς θὰ μᾶς εὐλογήσει. Θὰ μᾶς ὁμολογήσει ὡς παιδιά του ἀγαπημένα καὶ θὰ μᾶς καταστήσει πολίτες τῆς Βασιλείας του.        
  (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου