Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ
   
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ
(10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2017)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΚΖ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ)
Ἀδελφοί, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καὶ ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ. Ἐνδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου· ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις. Διὰ τοῦτο ἀναλάβετε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, ἵνα δυνηθῆτε ἀντιστῆναι ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ πονηρᾷ καὶ ἅπαντα κατεργασάμενοι στῆναι. Στῆτε οὖν περιζωσάμενοι τὴν ὀσφὺν ὑμῶν ἐν ἀληθείᾳ, καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν θώρακα τῆς δικαιοσύνης, καὶ ὑποδησάμενοι τοὺς πόδας ἐν ἑτοιμασίᾳ τοῦ Εὐαγγελίου τῆς εἰρήνης, ἐν πᾶσιν ἀναλαβόντες τὸν θυρεὸν τῆς πίστεως, ἐν ᾧ δυνήσεσθε πάντα τὰ βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ πεπυρωμένα σβέσαι· καὶ τὴν περικεφαλαίαν τοῦ σωτηρίου δέξασθε, καὶ τὴν μάχαιραν τοῦ Πνεύματος, ὅ ἐστι ῥῆμα Θεοῦ.
                                                  (Ἐφεσ. Ϛ΄ [6] 10-17)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)
Ἀ­δελ­φοί,  ἡ προτροπή πού μένει νά σς κάνω, εναι: Νά νισχύεσθε μέ τή δύναμη πού σς δίνει κοινωνία σας μέ τόν Κύριο καί πού πηγάζει πό τήν πανίσχυρη δύναμή του.  Ντυθετε λόκληρο τόν πλισμό μέ τόν ποο πλί­ζει Θεός τούς στρατιτες του, γιά νά μπορετε νά ντιστέκεστε στά πανοργα τεχνάσματα το διαβόλου.  Διότι πραγματικά δέν χουμε νά παλέψουμε μέ ντιπάλους διους μέ μς, μέ αμα καί σάρκα σάν τή δική μας· λλά πάλη καί πόλεμός μας εναι μέ τίς ρχές, μέ τίς ξουσίες, μέ τά διαβολικά ατά τάγματα, μέ τούς κοσμοκράτορες πού ξουσιάζουν τό πλθος τν νθρώπων πού εναι βυθισμένοι στό θικό σκοτάδι πού πικρατε στόν κόσμο ατό. Καλούμαστε νά παλέψουμε μέ τά πνευματικά ντα πού εναι γεμάτα πονηρία καί κατοικον νάμεσα στή γ καί στόν ορανό. πειδή λοιπόν γώνας εναι φοβερός, γι’ ατό πάρτε πάνω σας καί φορέστε τήν πανοπλία πού δίνει Θεός, γιά νά μπορέσετε νά ντισταθετε τήν μέρα πού πειρασμός θά σς προσβάλει μέ δύναμη. Κι φο πιτελέσετε μέ κρίβεια λα τά καθήκοντά σας, νά σταθετε στή θέση σας καί νά τήν κρατήσετε καλά. Σταθετε λοιπόν στήν παράταξη το γώνα. Ζωσθετε τήν λήθεια σάν ζώνη, στε φωτισμός τς λήθειας νά σς δίνει πνευματική δύναμη καί εκινησία. Καί φορέστε ς θώρακα τή δικαιοσύνη, στε νά εστε πλήγωτοι πό κάθε βέλος δικίας καί νά μήν παρασύρεσθε σέ κανένα δικο ργο ναντίον τν νθρώπων γύρω σας. Καί φορέστε στά πόδια σας ς ποδήματα πού θά σς διευκολύνουν νά περπαττε λεύθερα, τήν τοιμό­τη­τα καί πρόθυμη δραστηριότητα πού δίνει στήν ψυ­χή τήρηση το Εαγγελίου, τό ποο παρέχει τήν ερήνη.  Μαζί μέ λα ατά πάρτε πάνω σας καί φορέστε ς θυρεό, δηλαδή στενόμακρη σπίδα πού θά σς σκεπάζει λόκληρους, τήν πίστη, μέ τήν ποία θά μπορέσετε νά σβήσετε λους τούς καυστικούς πειρασμούς το πονηρο πού μοιάζουν μέ πύρινα βέλη. Καί δεχθετε σάν περικεφαλαία τήν λπίδα τς σωτηρίας, στε, πως περικεφαλαία προστατεύει τό κεφάλι το στρατιώτη, τσι νά περιφρουρον τή διάνοιά σας ο γαθοί καί χαρούμενοι λογισμοί πού μπνέει χριστιανική λπίδα. Πάρτε καί τό μαχαίρι πού δίνει τό γιον Πνεμα, καί τό ποο εναι λόγος το Θεο.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἦν ὁ Ἰησοῦς  δι­δά­σκων ἐν μι­ᾷ τῶν συ­να­γω­γῶν ἐν τοῖς σάβ­βα­σι. καὶ ἰ­δοὺ γυ­νὴ ἦν πνεῦ­μα ἔ­χου­σα ἀ­σθε­νε­ί­ας ἔ­τη δέ­κα καὶ ὀ­κτώ, καὶ ἦν συγ­κύ­πτου­σα καὶ μὴ δυ­να­μέ­νη ἀ­να­κύ­ψαι εἰς τὸ παν­τε­λές. ἰ­δὼν δὲ αὐ­τὴν ὁ Ἰ­η­σοῦς προ­σε­φώ­νη­σε καὶ εἶ­πεν αὐ­τῇ· Γύναι, ἀ­πο­λέ­λυ­σαι τῆς ἀ­σθε­νε­ί­ας σου· καὶ ἐ­πέ­θη­κεν αὐ­τῇ τὰς χεῖ­ρας· καὶ πα­ρα­χρῆ­μα ἀ­νωρ­θώ­θη καὶ ἐ­δό­ξα­ζε τὸν Θε­όν. ἀ­πο­κρι­θεὶς δὲ ὁ ἀρ­χι­συ­νά­γω­γος, ἀ­γα­να­κτῶν ὅ­τι τῷ σαβ­βά­τῳ ἐ­θε­ρά­πευ­σεν ὁ Ἰ­η­σοῦς, ἔ­λε­γε τῷ ὄ­χλῳ· Ἓξ ἡ­μέ­ραι εἰ­σὶν ἐν αἷς δεῖ ἐρ­γά­ζε­σθαι· ἐν τα­ύ­ταις οὖν ἐρ­χό­με­νοι θε­ρα­πε­ύ­ε­σθε, καὶ μὴ τῇ ἡ­μέ­ρᾳ τοῦ σαβ­βά­του. ἀ­πε­κρί­θη οὖν αὐ­τῷ ὁ Κύριος καὶ εἶ­πεν· Ὑ­πο­κρι­τά· ἕ­κα­στος ὑ­μῶν τῷ σαβ­βά­τῳ οὐ λύ­ει τὸν βοῦν αὐ­τοῦ ἢ τὸν ὄ­νον ἀ­πὸ τῆς φάτ­νης καὶ ἀ­πα­γα­γὼν πο­τί­ζει; τα­ύ­την δὲ, θυ­γα­τέ­ρα Ἀ­βρα­ὰμ οὖ­σαν, ἣν ἔ­δη­σεν ὁ σα­τα­νᾶς ἰ­δοὺ δέ­κα καὶ ὀ­κτὼ ἔ­τη, οὐκ ἔ­δει λυ­θῆ­ναι ἀ­πὸ τοῦ δε­σμοῦ το­ύ­του τῇ ἡ­μέ­ρᾳ τοῦ σαβ­βά­του; καὶ ταῦ­τα λέ­γον­τος αὐ­τοῦ κα­τῃ­σχύ­νον­το πάν­τες οἱ ἀν­τι­κε­ί­με­νοι αὐ­τῷ, καὶ πᾶς ὁ ὄ­χλος ἔ­χαι­ρεν ἐ­πὶ πᾶ­σι τοῖς ἐν­δό­ξοις τοῖς γι­νο­μέ­νοις ὑ­π' αὐ­τοῦ.
                                      (Λουκ. ιγ΄[13] 10  – 17)

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑΣ
1. ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ
Κάποιο Σάββατο ὁ Κύριος, ὅπως συνήθιζε, δίδασκε σ μία ἀπ᾿ τς Συναγωγές. νάμεσα στ πλθος μόλις πο ξεχώριζε μία γυναίκα σκυμμένη διαρκς μ κυρτωμένο τ σμα της τόσο πολύ, πο δν μποροσε καθόλου ν σηκώσει ρθιο τ κεφάλι της. Βασανιζόταν ἡ δύστυχη δεκαοκτὼ λόκληρα χρόνια ἀπὸ σατανικ νέργεια. Ὅταν λοιπν τν εἶδε ὁ Κύριος, τς φώναξε: Γυναίκα, εσαι λευθερωμένη ἀπὸ τν ρρώστια σου. Ἅπλωσε πάνω της τ χαριτόβρυτα χέρια του κα τν ἴδια στιγμ γινε καλά, σηκώθηκε λόρθη κα δόξαζε τν Θε γι τ θεραπεία της.
Γιατί ὅμως ὁ Κύριος σπλαχνίσθηκε καθεράπευσε τ γυναίκα ατ χωρς ἡ ἴδια ν ζητήσει τ θεραπεία της; Διότι ἡ γυναίκα ατ ταν εσεβής. ν κα εἶχε μία τόσο βασανιστικ κα παραμορφωτικ σθένεια, πο καθιστοσε δύσκολη κα πίπονη κι ατν κόμη τ μετακίνησή της, δν πουσίαζε ὅμως ἀπὸ τ Συναγωγὴ τν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου. πιπλέον ἡ γυναίκα ατή, ἐνῶ ταν ρρωστη δεκαοκτὼ ὁλόκληρα χρόνια, δν τ βαλε μ τν Θεό, δν σκληρύνθηκε ἡ καρδιά της, δν γινε ἄπιστη. ντίθετα μέσα στ δοκιμασία της μεινε σταθερ στν πίστη της. Κα προσλθε στ Συναγωγ μ τόσο κόπο, διότι εἶχε πόθο ν κούει τ λόγο τοῦ Θεοῦ. Φαίνεται μάλιστα ὅτι κουγε τ κήρυγμα τοῦ Κυρίου μ νδιαφέρον πολ κι ἐκδήλωνε βαθι μπιστοσύνη σ᾿ Ατόν. Γι᾿ ατ κα ὁ Χριστς δν τς ζήτησε πίστη γιὰ νὰ κάνει τ θαμα, διότι διέκρινε τν σωτερική της διάθεση. Οὔτε τς επε «σοῦ συγχωρονται οἱ μαρτίες». Κατόπιν μάλιστα τν νόμασε κα «κόρη τοῦ βραάμ», γι ν ποκαλύψει τν εσέβειά της.
Φαίνεται λοιπν ὅτι ἡ γυναίκα ατ εἶχε ἐξαγνισθε μ τν σθένειά της, εἶχε ποκτήσει βαθύτερη εσέβεια κα πίστη. λθε στ Συναγωγ γι ν διδαχθε κα ν φεληθε πνευματικς. Κα ὁ Κύριος μαζ μ τν φέλεια τς ψυχς της τς χάρισε κα τ θεραπεία τοῦ σώματος.
Ἡ γυναίκα ατ γινε σ᾿ λους παράδειγμα πο μς διδάσκει πολύ. Μς διδάσκει ν συμμετέχουμε κάθε Κυριακ στ λατρεία τοῦ Θεοῦ. Κα μάλιστα ἐμεῖς πο δν πηγαίνουμε ἁπλς σ μία Συναγωγ γι τν κρόαση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ πηγαίνουμε στος ερος Ναούς μας, ὅπου τελεται ἡ φοβερ κα ναίμακτη θυσία τοῦ Κυρίου μας, γγελοι κα γιοι καὶ ὁ ἴδιος ὁ Θες εναι νάμεσά μας. Πόσο δικαιολόγητοι λοιπν εμαστε ν πουσιάζουμε, ὅταν μία συγκύπτουσα μ τόσο κόπο δν παρέλειπε τ ερό της καθκον. Κα τί πολογία θ δώσουμε στν Θε τν ὥρα τς Κρίσεως, ὅταν ὁ Κύριος θ κρίνει μπροστά μας κι κείνη κι μς; Κάθε Κυριακ λοιπν στ Να τοῦ Θεοῦ, γι ν παίρνουμε χάρη κα δύναμη, φς κα ζωή. Κάποτε κα τ θαμα, ἐὰν ὁ Θες τ κρίνει.
2. Ο ΦΘΟΝΟΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ
Μόλις ἡ γυναίκα θεραπεύτηκε, τ κπληκτα μάτια ὅλων στράφηκαν πρς τν Κύριο. νας ὅμως δν ἄντεχε τν κατάσταση ατή. Ὁ ρχισυνάγωγος! Ατς δν μπόρεσε ν κρύψει τ ζήλεια του, κα γεμάτος γανάκτηση ρχισε ν διαμαρτύρεται: Ἕξι ἡμέρες μπορομε ν ργαζόμαστε, φώναξε. Ατς τς ργάσιμες ἡμέρες ν ρχεστε ν θεραπεύεστε, κι χι τ Σάββατο.
Ὁ Κύριος ὅμως βλέποντας τ φοβερ ποκρισία κα τ φθόνο τοῦ ρχισυναγώγου, τν ξεσκέπασε μπροστ σ λους: Ὑποκριτή, τοῦ λέει. Ὁ καθένας σας τν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου δν λύνει τ βόδι του τ γαϊδουράκι του ἀπὸ τ φάτνη κα δν τ πηγαίνει ν τ ποτίσει; Κα τ κάνει ατ χωρς ν θεωρεται παραβάτης της ργίας τοῦ Σαββάτου. Ατ ὅμως ἡ γυναίκα, πο εἶναι κόρη τοῦ βραμ κα τν δεσε ὁ σατανς μ τέτοια ρρώστια, ὥστε ν μν μπορε ν σηκωθε ρθια δεκαοκτὼ λόκληρα χρόνια, δν ἔπρεπε ν θεραπευθε τν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου; Κι ἐνῶ τ λεγε ατ ὁ Κύριος, ντροπιάζονταν λοι οἱ ἀντίθετοί του κα διαιτέρως ὁ ρχισυνάγωγος.
Διότι ατς ταν τόσο πολ κυριευμένος ἀπὸ τ φθόνο, ὥστε παραλογίστηκε. πειδ δν τολμοσε ν λέγξει κατευθείαν τν Κύριο, τ βαλε πονηρ κα ποκριτικ μ τ λαό. Τος κατηγόρησε ὅτι παρέβαιναν τ Σάββατο, ἐνῶ καμία σχέση δν εἶχε ὁ λας μ τ θεραπεία πο γινε. λλ οὔτε ἡ γυναίκα πο θεραπεύτηκε παρακάλεσε τν Κύριο ν τν θεραπεύσει. Ἔπρεπε λοιπν ατ ν διαμαρτυρηθε κα ν ρνηθε τ θεραπεία της; Τέλος, ἀντὶ ν ναγνωρίσει ὁ ρχισυνάγωγος τ θαμα πο γινε, τ παρουσιάζει ὡς μι ἁπλ νθρώπινη νέργεια! Ἐὰν ταν ὅμως μία φυσικ θεραπεία, τότε γιατί δν τν κανε ὁ ἴδιος στ συγκύπτουσα κάποια λλη μέρα; Τόσα χρόνια τν εἶχε κοντά του.
Ὁ φθόνος λοιπν παραλογίζει κα ξευτελίζει τν ἄνθρωπο. Εἶναι μία σθένεια πο ὅταν μς κυριεύσει, μς κάνει νεξέλεγκτους. Κάποτε ὁδηγεῖ κα σ πράξεις ποτρόπαιες κα γκληματικές. Πάντοτε ὅμως ναστατώνει κα συχν διαλύει τς νθρώπινες σχέσεις. Γίνεται τεχος κόμη κι νάμεσα σ συγγενες. Διαλύει οκογένειες, φιλίες, καταστρέφει ψυχές. Χρειάζεται ἑπομένως πολλ προσοχή. Ἐὰν βλέπουμε μέσα στν ψυχή μας τ παραμικρ χνος ζήλειας, μν τ φήνουμε ν ξελιχθε. λλ ν προστρέχουμε στ λεος τοῦ Θεοῦ, στ Μυστήριο τς ερς Ἐξομολογήσεως κα ν ζητομε τ Χάρη τοῦ Θεοῦ γι ν τ καταπολεμήσουμε μέσως, πρν ν εναι πολ ργά.
 (Δ­ι­α­σ­κ­ε­υὴ ἀ­πὸ π­α­λ­α­ιὸ τ­ό­μο τ­οῦ Π­ε­ρ­ι­ο­δ­ι­κ­οῦ «Ο Σ­Ω­Τ­ΗΡ»)


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου