Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ
ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ
(24 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018)


Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ)
Ἀδελφοί, νν ἐγ­γύ­τε­ρον ἡ­μῶν ἡ σω­τη­ρί­α ὅ­τε ἐ­πι­στε­ύ­σα­μεν.  νξ προ­έ­κο­ψεν, δ ἡ­μέ­ρα ἤγ­γι­κεν. ἀ­πο­θώ­με­θα ον τ ἔρ­γα το σκό­τους κα ἐν­δυ­σώ­με­θα τ ὅ­πλα το φω­τός. ὡς ν ἡ­μέ­ρᾳ εὐ­σχη­μό­νως πε­ρι­πα­τή­σω­μεν, μ κώ­μοις κα μέ­θαις, μ κο­ί­ταις κα ἀ­σελ­γε­ί­αις, μ ἔ­ρι­δι κα ζή­λῳ, ἀλ­λ' ἐν­δύ­σα­σθε τν Κριον Ἰ­η­σοῦν Χρι­στόν, κα τς σαρ­κὸς πρό­νοι­αν μ ποι­εῖ­σθε ες ἐ­πι­θυ­μί­ας. Τν δ ἀ­σθε­νοῦν­τα τ πί­στει προσ­λαμ­βά­νε­σθε, μ ες δι­α­κρί­σεις δι­α­λο­γι­σμῶν. ς μν πι­στε­ύ­ει φα­γεῖν πάν­τα, δ ἀ­σθε­νῶν λά­χα­να ἐ­σθί­ει. ἐ­σθί­ων τν μ ἐ­σθί­ον­τα  μ ἐ­ξου­θε­νε­ί­τω, κα μ ἐ­σθί­ων τν ἐ­σθί­ον­τα μ κρι­νέ­τω· Θε­ὸς γρ αὐ­τὸν προ­σε­λά­βε­το. σ τς ε κρί­νων ἀλ­λό­τριον οἰ­κέ­την; τ ἰ­δί­ῳ Κυ­ρί­ῳ στή­κει πί­πτει· στα­θή­σε­ται δ· δυ­να­τὸς γρ ἐ­στιν ὁ Θε­ὸς στῆ­σαι αὐ­τόν.
                                (Ρωμ. ιγ΄[13] 11 – ιδ΄[14] 4)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)
Ἀδελφοί, ἂς κάνουμε τά ργα ατά τς γάπης κού­ρα­στοι καί χωρίς ναβολή, γνωρίζοντας σέ ποιό καιρό ζομε. Ζομε σέ ποχή πού παιτε πειγόντως τήν σκη­ση τς ρετς. Διότι εναι πλέον ρα νά σηκωθομε πό τόν πνο τς μέλειας, πού μς κάνει δυσκολοκίνητους στό καλό. Διότι τώρα μέρα τς δευτέρας παρουσίας, πού θά σημάνει τήν πλήρη πολύτρωση τν πιστν, ε­ναι πλησιέστερη σέ μς παρά τότε πού πιστέψαμε. άν λοι­πόν τότε δείξαμε ζλο καί δραστηριότητα, πολύ περισσότερο πρέπει νά τά δείξουμε καί τώρα. Ὑπάρχουν μως καί μερικοί Χριστιανοί δύνατοι στήν πίστη. Νά λοιπόν ποιά πρέπει νά εναι καί πρός ατούς συμπεριφορά σας: Νά δέχεστε μέ καλο­­σύ­νη κενον πού εναι δύνατος στήν πίστη καί ξαρτ τή σωτηρία του καί πό τή διάκριση τν φαγη­­­τν καί τν μερν, χωρίς νά συζηττε καί νά πικρίνετε τίς δέ­ες του. λλος βέβαια πιστεύει τι δέν παγορεύεται νά φάει λα τά φαγητά. ν δύνατος στήν πίστη τρώει λαχανικά καί ποφεύγει τά λλα φαγητά πό τό φόβο μή­πως μολυνθε π’ ατά. κενος πού λόγ τς σχυρότερης πίστης του τρώει π’ λα τά φαγητά, ς μήν περιφρονε ς στενοκέφαλο κενον πού δέν τρώει π’ λα. Κι ατός πού δέν τρώει π’ λα, ς μήν κατακρίνει κενον πού τρώει. Διότι κι ατόν πού τρώει π’ λα Θεός τόν προσέλαβε στήν κκλησία του. Ποιός εσαι σύ πού κατακρίνεις ξένο δολο; Ατός δέν χει σένα Κύριο, λλά τόν Θεό. Σέ σχέση μέ τόν Κύ­ριό του στέκεται πέφτει πνευματικά. Μάθε λοιπόν τι ν σύ τόν κατακρίνεις, ατός θά σταθε στερεός στήν πίστη. Διότι Θεός χει τή δύναμη νά τόν νορ­θώ­σει καί νά τόν στερεώσει.
ΤΟ ΙΕΡΟΝ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ (ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ)
Ἐπειδήπερ πολλοὶ ἐπεχείρησαν ἀνατάξασθαι διήγησιν περὶ τῶν πεπληροφορημένων ἐν ἡμῖν πραγμάτων, καθὼς παρέδοσαν ἡμῖν οἱ ἀπ' ἀρχῆς αὐτόπται καὶ ὑπηρέται γενόμενοι τοῦ λόγου, ἔδοξε κἀμοὶ παρηκολουθηκότι ἄνωθεν πᾶσιν ἀκριβῶς καθεξῆς σοι γράψαι, κράτιστε Θεόφιλε, ἵνα ἐπιγνῷς περὶ ὧν κατηχήθης λόγων τὴν ἀσφάλειαν. Ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Ἡρῴδου τοῦ βασιλέως τῆς Ἰουδαίας ἱερεύς τις ὀνόματι Ζαχαρίας ἐξ ἐφημερίας Ἀβιά, καὶ γυνὴ αὐτῷ ἐκ τῶν θυγατέρων Ἀαρών, καὶ τὸ ὄνομα αὐτῆς Ἐλισάβετ. ἦσαν δὲ δίκαιοι ἀμφότεροι ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, πορευόμενοι ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς καὶ δικαιώμασιν τοῦ Κυρίου ἄμεμπτοι. καὶ οὐκ ἦν αὐτοῖς τέκνον, καθότι ἡ Ἐλισάβετ ἦν στεῖρα, καὶ ἀμφότεροι προβεβηκότες ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῶν ἦσαν. Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ ἱερατεύειν αὐτὸν ἐν τῇ τάξει τῆς ἐφημερίας αὐτοῦ ἔναντι τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὸ ἔθος τῆς ἱερατείας ἔλαχε τοῦ θυμιᾶσαι εἰσελθὼν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου· καὶ πᾶν τὸ πλῆθος ἦν τοῦ λαοῦ προσευχόμενον ἔξω τῇ ὥρᾳ τοῦ θυμιάματος. ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος Κυρίου ἑστὼς ἐκ δεξιῶν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος. καὶ ἐταράχθη Ζαχαρίας ἰδών, καὶ φόβος ἐπέπεσεν ἐπ' αὐτόν. εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ ἄγγελος· Μὴ φοβοῦ, Ζαχαρία· διότι εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου, καὶ ἡ γυνή σου Ἐλισάβετ γεννήσει υἱόν σοι, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννην· καὶ ἔσται χαρά σοι καὶ ἀγαλλίασις, καὶ πολλοὶ ἐπὶ τῇ γενέσει αὐτοῦ χαρήσονται. ἔσται γὰρ μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ οἶνον καὶ σίκερα οὐ μὴ πίῃ, καὶ Πνεύματος ἁγίου πλησθήσεται ἔτι ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ, καὶ πολλοὺς τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ ἐπιστρέψει ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν αὐτῶν. καὶ αὐτὸς προελεύσεται ἐνώπιον αὐτοῦ ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἠλίου, ἐπιστρέψαι καρδίας πατέρων ἐπὶ τέκνα καὶ ἀπειθεῖς ἐν φρονήσει δικαίων, ἑτοιμάσαι Κυρίῳ λαὸν κατεσκευασμένον. καὶ εἶπε Ζαχαρίας πρὸς τὸν ἄγγελον· Κατὰ τί γνώσομαι τοῦτο; ἐγὼ γάρ εἰμι πρεσβύτης καὶ ἡ γυνή μου προβεβηκυῖα ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῆς. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος εἶπεν αὐτῷ· Ἐγώ εἰμι Γαβριὴλ ὁ παρεστηκὼς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀπεστάλην λαλῆσαι πρός σε καὶ εὐαγγελίσασθαί σοι ταῦτα. καὶ ἰδοὺ ἔσῃ σιωπῶν καὶ μὴ δυνάμενος λαλῆσαι ἄχρι ἧς ἡμέρας γένηται ταῦτα, ἀνθ' ὧν οὐκ ἐπίστευσας τοῖς λόγοις μου, οἵτινες πληρωθήσονται εἰς τὸν καιρὸν αὐτῶν. καὶ ἦν ὁ λαὸς προσδοκῶν τὸν Ζαχαρίαν, καὶ ἐθαύμαζον ἐν τῷ χρονίζειν αὐτόν ἐν τῷ ναῷ. ἐξελθὼν δὲ οὐκ ἠδύνατο λαλῆσαι αὐτοῖς, καὶ ἐπέγνωσαν ὅτι ὀπτασίαν ἑώρακεν ἐν τῷ ναῷ· καὶ αὐτὸς ἦν διανεύων αὐτοῖς, καὶ διέμενεν κωφός. καὶ ἐγένετο ὡς ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τῆς λειτουργίας αὐτοῦ ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ.  Μετὰ δὲ ταύτας τὰς ἡμέρας συνέλαβεν Ἐλισάβετ ἡ γυνὴ αὐτοῦ· καὶ περιέκρυβεν ἑαυτὴν μῆνας πέντε, λέγουσα ὅτι οὕτω μοι πεποίηκεν ὁ Κύριος ἐν ἡμέραις αἷς ἐπεῖδεν ἀφελεῖν τό ὄνειδός μου ἐν ἀνθρώποις. Τῇ δὲ Ἐλισάβετ ἐπλήσθη ὁ χρόνος τοῦ τεκεῖν αὐτήν, καὶ ἐγέννησεν υἱόν. καὶ ἤκουσαν οἱ περίοικοι καὶ οἱ συγγενεῖς αὐτῆς ὅτι ἐμεγάλυνε Κύριος τὸ ἔλεος αὐτοῦ μετ' αὐτῆς, καὶ συνέχαιρον αὐτῇ. Καὶ ἐγένετο ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ὀγδόῃ ἦλθον περιτεμεῖν τὸ παιδίον, καὶ ἐκάλουν αὐτὸ ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Ζαχαρίαν. καὶ ἀποκριθεῖσα ἡ μήτηρ αὐτοῦ εἶπεν· Οὐχί, ἀλλὰ κληθήσεται Ἰωάννης. καὶ εἶπον πρὸς αὐτὴν ὅτι Οὐδείς ἐστιν ἐν τῇ συγγενείᾳ σου ὃς καλεῖται τῷ ὀνόματι τούτῳ· ἐνένευον δὲ τῷ πατρὶ αὐτοῦ τὸ τί ἂν θέλοι καλεῖσθαι αὐτόν. καὶ αἰτήσας πινακίδιον ἔγραψε λέγων· Ἰωάννης ἐστὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ· καὶ ἐθαύμασαν πάντες. ἀνεῴχθη δὲ τὸ στόμα αὐτοῦ παραχρῆμα καὶ ἡ γλῶσσα αὐτοῦ, καὶ ἐλάλει εὐλογῶν τὸν Θεόν. καὶ ἐγένετο ἐπὶ πάντας φόβος τοὺς περιοικοῦντας αὐτούς, καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ὀρεινῇ τῆς Ἰουδαίας διελαλεῖτο πάντα τὰ ῥήματα ταῦτα, καὶ ἔθεντο πάντες οἱ ἀκούσαντες ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν, λέγοντες· Τί ἄρα τὸ παιδίον τοῦτο ἔσται; καὶ χεὶρ Κυρίου ἦν μετ' αὐτοῦ. Καὶ Ζαχαρίας ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐπλήσθη Πνεύματος ἁγίου καὶ προεφήτευσε λέγων· Εὐλογητὸς Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι ἐπεσκέψατο καὶ ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ. Καὶ σὺ, παιδίον, προφήτης ὑψίστου κληθήσῃ· προπορεύσῃ γὰρ πρὸ προσώπου Κυρίου ἑτοιμάσαι ὁδοὺς αὐτοῦ, τοῦ δοῦναι γνῶσιν σωτηρίας τῷ λαῷ αὐτοῦ ἐν ἀφέσει ἁμαρτιῶν αὐτῶν διὰ σπλάγχνα ἐλέους Θεοῦ ἡμῶν, ἐν οἷς ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἀνατολὴ ἐξ ὕψους ἐπιφᾶναι τοῖς ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου καθημένοις, τοῦ κατευθῦναι τοὺς πόδας ἡμῶν εἰς ὁδὸν εἰρήνης. Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι, καὶ ἦν ἐν ταῖς ἐρήμοις ἕως ἡμέρας ἀναδείξεως αὐτοῦ πρὸς τὸν Ἰσραήλ.         
                       (Λουκ. α΄[1] 1 – 25, 57 – 68, 76 – 80)

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜΠΕΛΑ)
πειδή, πως εναι γνωστό, πολλοί ποπειράθηκαν νά συντάξουν διήγηση γιά τά γεγονότα καί τίς δι­δα­σκα­­λίες πού μες ο πιστοί γνωρίζουμε μέ βε­­βαι­­ό­τη­τα, πως μς τά παρέδωσαν μέ τήν προφορική τους δι­δα­σκαλία κενοι πού πό τήν ρχή το μεσσιακο ρ­γου το Σωτρος γιναν ατόπτες μάρτυρες το η­σο Χριστο καί πηρέτες το κηρύγματός του, γι’ ατό κι γώ, πού χω ξετάσει καί πα­ρακο­λουθήσει μέ προσοχή καί κρίβεια πό τήν ρ­χή λα σα σχετίζονται μέ τό εαγγέλιο, θεώρησα καλό νά σο τά γρά­ψω α­τά μέ τή σειρά τους, κλαμπρότατε Θεόφιλε, γιά νά γνωρίσεις μέ σαφήνεια καί μέ κρίβεια τήν α­θεν­τική καί διαμφισβήτητη λήθεια τν λόγων τς πί­στε­ως πού προφορικά διδάχθηκες. Τήν ποχή πού στήν ουδαία ταν βασιλιάς ρώ­δης, ζοσε κάποιος ερεύς πού λεγόταν Ζαχαρίας, πό τήν τάξη τν λειτουργν το ναο ποία καταγόταν πό τόν ερέα βιά. Καί γυναίκα του ταν πό τούς πο­γόνους το αρών, καί τό νομά της ταν λι­σά­βετ. Καί ο δύο ταν νάρετοι ναντι το Θεο, ποος ρευ­­­­ν καί γνωρίζει τίς καρδιές λων, καί πορεύονταν σύμφωνα μέ λες γενικά τίς ντολές καί τά παραγ­γέλ­ματα το Κυρίου. ταν μεμπτοι σέ λα καί λεύ­θε­ροι πό κάθε σοβαρή παρεκτροπή. Δέν εχαν μως παιδί, διότι λισάβετ ταν στείρα.Καί πιπλέον βρίσκονταν καί ο δύο σέ ρκετά προχωρημένη λικία. ταν λοιπόν ρθε σειρά νά φη­με­ρεύσει τάξη καί οκογένεια τν ερέων στήν ποία νκε Ζαχαρίας, κι ν ατός τελοσε νώπιον το Θεο τήν ερατική του λειτουργία, συνέβη τό ξςΣύμφωνα μέ τή συνήθεια πού πικρατοσε τότε στό ερατεο, νά κλέγεται δηλαδή μέ κλρο ερεύς πού θά πρόσφερε τό θυμίαμα, πεσε στόν Ζαχαρία κλρος νά μπε στό ναό το Κυρίου καί νά προσφέρει θυμίαμα στό θυσιαστήριο τν θυμιαμάτωνΣτό μεταξύ λο τό πλθος το λαο βρισκόταν συναθροισμένο καί προσευχόταν ξω, στό προαύλιο το ναο, τήν ρα πού καιγόταν τό θυμίαμα. Τότε το μφανίστηκε γγελος Κυρίου, ποος στε­κό­ταν στά δεξιά το θυσιαστηρίου, πάνω στό ποο και­γόταν τό θυμίαμα. Κι ταν τόν εδε Ζαχαρίας, ταράχθηκε καί κυριεύθηκε πό φόβο.  γγελος μως το επε: Μή φοβσαι, Ζαχαρία, λλά νά χαίρεσαι, διότι εσακούσθηκε πό τόν Θεό δέησή σου πού πολλές φορές ως τώρα κανες. γυναίκα σου λισάβετ θά σο γεννήσει να γόρι, καί θά το δώσεις τό νομα ωάννηςΘά νιώσεις χαρά καί γαλλίαση· καί πολλοί, ταν θ’ κούσουν τό προφητικό κήρυγμά του, θά χαρον γιά τή γέννησή του.  γέννησή του θά φέρει τόση μεγάλη χαρά, διότι ν­θρωπος ατός θά εναι πραγματικά μεγάλος καί να­­­­γνωρισμένος πό τόν διο τόν Κύριο. Δέν θά πιε κρασί λλο μεθυστικό ποτό. Καί θά εναι γεμάτος μέ τά χαρίσματα το γίου Πνεύματος πό τόν καιρό κόμη πού θά εναι στήν κοιλιά τς μητέρας του. Καί θά κάνει πολλούς πτούς πογόνους το σρα­­ήλ πού χουν ποπλανηθε καί πομακρυνθε πό τόν Θεό μέ τίς μαρτίες τους νά πιστρέψουν μέ τή μετάνοια στόν νανθρωπήσαντα Κύριο, τόν Θεό τους. Ατός θά προπορευθε πό τήν λευση το Θεαν­θρώ­που Μεσσία χοντας τό διο προφητικό χά­ρισμα το Πνεύματος καί τήν δια παρρησία καί δυναμική δρά­ση πού εχε καί λίας. Καί θά τά χρησιμοποιε ατά γιά νά ξαναγυρίσει στά παιδιά τίς καρδιές τν πατέρων πού ψυχράνθηκαν καί χασαν κι ατή τή φυσική τους στοργή, καί νά θερμάνει τσι καί νά σφίξει στενότερα τούς οκογενειακούς δεσμούς· κι κόμη γιά νά πα­να­φέ­ρει τούς πείθαρχους καί δύστροπους καί νά τούς κάνει νά ποκτήσουν τίς σκέψεις καί τό φρό­νημα τν δικαίων καί νά γίνουν νάρετοι. Καί τσι νά τοιμάσει γιά τόν Κύ­ριο να λαό θρησκευτικς καί θικς προετοιμασμέ­νο νά τόν ποδεχθε καί νά τόν γκολπωθε ς Σωτή­ρα του. Επε τότε Ζαχαρίας στόν γγελο: Μέ ποιό σημάδι θά βεβαιωθ γι’ ατό πού μο λές; Ατό μο φαίνεται πίθανο καί πίστευτο, διότι γώ εμαι γέρος καί γυναίκα μου εναι περασμένης λικίας. Τότε γγελος το ποκρίθηκε: γώ εμαι ρ­χάγ­γελος Γαβριήλ, πού παραστέκομαι μπροστά στό Θεό γιά νά τόν πηρετ μαζί μέ τούς λλους ρχαγγέλους του. Καί μέ στειλε Θεός νά σο μιλήσω καί νά σο φέρω τή χαρμόσυνη ατή εδηση. λλά φο ζητς σημάδι, δού τό χεις, χι μως ὅπως  τό θέλεις: Θά χάσεις τή λαλιά σου καί δέν θά μπορες νά μιλή­σεις μέχρι τήν μέρα πού θά γίνουν ατά, δηλαδή μέχρι τή γέννηση το παιδιο καί τήν νομασία του. Θά χεις τήν τιμωρία ατή, πειδή δέν πίστεψες στά λόγια μου, τά ποα θά πραγματοποιηθον λοκληρωτικά στήν ρα τους.  λαός στό μεταξύ ξακολουθοσε νά περιμένει τόν Ζαχαρία. Κι λοι ποροσαν, γιατί ατός με­­νε πολλή ρα μέσα στό ναό κι ργοσε νά βγε. λλά κι ταν βγκε πό τό θυσιαστήριο, δέν μπο­ρο­σε νά τούς μιλήσει καί ν’ παντήσει σ’ σους τόν ρω­τοσαν γιά τήν ργοπορία του. Καί κατάλα­βαν τι μέσα στό ναό εχε δε κάποια πτασία. Κι ατός ξα­κο­λου­θοσε νά συν­εν­­νοεται μ’ α­τούς μέ νεύματα, καί πα­ρέμενε κουφός καί λαλος. Κι ταν συμπληρώθηκαν ο μέρες τς βδομάδος κείνης πού εχε τό καθκον νά λειτουργε στό ναό, φυ­γε πό τά ερο­σό­λυμα καί πγε στό σπίτι του. στερα λοιπόν πό τίς μέρες ατές μεινε γκυος σύζυγός του λισάβετ, καί πί πέντε μνες πό συ­στο­λή κρυβε μέ πιμέλεια τήν γκυμοσύνη τηςταν μως πλέον δέν μποροσε νά κρυφτε, λεγε σατούς πού θελαν νά τήν συγχαρον: μο κανε α­­τό τό κα­λό Θεός τσι, σέ περασμένη λικία, τίς μέ­ρες α­τές πού πέβλεψε μέ εμένεια σέ μένα γιά νά μο φαι­ρέσει τή ντροπή πού νιωθα νάμεσα στούς ν­­­θρώπους ξαι­τί­ας τς στειρότητας καί τς τεκνίας μου.
Ὅταν λοιπόν συμπληρώθηκε ὁ χρόνος τῶν ἐννέα μηνῶν γιά νά γεννήσει ἡ Ἐλισάβετ, γέννησε ἀγόρι. Κι ἄκουσαν οἱ γείτονές της καί οἱ συγγενεῖς της ὅτι ὁ Κύριος ἔδειξε μεγάλο καί θαυμαστό τό ἔλεός του σ’ αὐτήν, ἀφοῦ τῆς ἔδωσε παιδί σέ τόσο προχωρημένη ἡλικία. Καί χαίρονταν κι αὐτοί μαζί της. Κι ὅταν τό παιδί ἔγινε ὀκτώ ἡμερῶν ἦλθαν πάλι οἱ συγγενεῖς καί οἱ γείτονες γιά νά τοῦ κάνουν περιτομή. Καί ὑπο­λό­γιζαν νά τό ὀνομάσουν μέ τό ὄνομα τοῦ πατέρα του, δηλαδή Ζαχαρία.  Ἀλλά ἡ μητέρα τοῦ παιδιοῦ, φωτισμένη ἀπό τό Πνεῦ­μα τοῦ Θεοῦ, πῆρε τό λόγο καί εἶπε: Ὄχι. Δέν θά ὀνομασθεῖ Ζαχαρίας, ἀλλά Ἰωάννης. Ἐκεῖνοι ὅμως τῆς εἶπαν: δέν ὑπάρχει κανένας στήν οἰκογένειά σου πού νά ἔχει αὐτό τό ὄνομα. Ρωτοῦσαν λοιπόν μέ νοήματα τόν πατέρα του σάν τί ὄνομα ἤθελε νά δώσει στό παιδί. Κι ἐκεῖνος, ἀφοῦ ζήτησε ἕνα μικρό πίνακα, ἔγραψε αὐτές ἀκριβῶς τίς λέξεις: Ἰωάννης εἶναι τό ὄνομά του. Κι ὅλοι ἀπόρησαν καί θαύμασαν γιά τήν παράδοξη αὐ­τή συμ­φωνία τοῦ Ζαχαρία μέ τήν Ἐλισάβετ. Ἄνοιξε τότε ἀμέσως τό στόμα τοῦ Ζαχαρία καί λύθηκε ἡ γλώσσα του καί μιλοῦσε πλέον ἐλεύθερα δοξάζοντας καί ἀνυμνώντας τόν Θεό. Κι ἀπ’ τό θαῦμα αὐτό ὅλοι ὅσοι κατοικοῦσαν ἐκεῖ τρι­γύρω κυριεύθηκαν ἀπό φόβο. Καί σ’ ὁλό­­­κληρη τήν ὀρεινή περιοχή τῆς Ἰουδαίας διαδόθηκαν ὅλα αὐτά τά γεγονότα πού ἀναφέρονταν στήν ὀνομασία τοῦ παιδι­οῦ καί στή θαυμαστή θεραπεία τῆς ἀφωνίας τοῦ πατέ­ρα του. Κι ὅσοι τά ἄκουσαν, τά ἔβαλαν μέσα στήν καρδιά τους καί τά χάραξαν βαθιά στή μνήμη τους λέγοντας: Τί ἄραγε θά γίνει τό παιδί αὐτό, στό ὁποῖο ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ φανερώθηκε τόσο θαυμαστή, ὕστερα μάλιστα ἀπ’ ὅλα αὐτά πού ἔγιναν στή γέννησή του; Καί πράγματι τό προστατευτικό χέρι τοῦ Κυρίου ἦταν μαζί του. Ὁ Ζαχαρίας τότε, ὁ πατέρας του, πλημμύρισε μέ Πνεῦμα Ἅγιον καί προφήτευσε τήν ἔλευση τοῦ Μεσσία καί τήν ἀποστολή τοῦ παιδιοῦ μέ τά ἑξῆς λόγια: Ἄς εἶναι εὐλογημένος καί δοξασμένος ὁ Κύριος, πού ὀνομάζεται Θεός τοῦ Ἰσραήλ διότι ἀπ’ ὅλα τά ἔθνη μόνο οἱ Ἰσραηλίτες τόν γνώρισαν καί τόν λάτρευσαν. Ἄς εἶναι δοξασμένος, διότι ἐπισκέφθηκε τό λαό του καί τόν ἀπελευθέρωσε ἀπ’ τούς ὁρατούς καί ἀόρατους ἐχ­θρούς.
Καί σύ, παιδί μου, θά ἀναδειχθεῖς καί θά ἀναγνω­ρισθεῖς προφήτης τοῦ ὑψίστου Θεοῦ. Διότι θά προπο­ρευθεῖς μπροστά ἀπό τόν ἐνανθρωπήσαντα Κύριο γιά νά ἑτοιμάσεις τούς δρόμους μέσα ἀπ’ τούς ὁποίους θά πλησιάσει τόν καθένα ξεχωριστά ἀπ’ τούς ἀνθρώπους γιά νά τούς ὁδηγήσει στή σωτηρία. Καὶ θὰ προετοιμάσεις τὸ ἔργο τοῦ Κυρίου γνωστοποιώντας στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ κήρυγμά σου τὸν Σωτήρα ποὺ θὰ ἔλθει στὸν κόσμο καὶ τὴ σωτηρία ποὺ θὰ φέρει. Καὶ θὰ φέρει τὴ σωτηρία αὐτὴ ὄχι μὲ ἐθνικὲς καὶ πολιτικὲς ἐπιτυχίες καὶ ἀπελευθερώσεις, ἀλλὰ μὲ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ. Θὰ μᾶς τὴν προσφέρει ὄχι γιὰ τὰ δικά μας ἐνάρετα ἔργα, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ μας εἶναι γεμάτη ἔλεος καὶ συμπάθεια. Ἐπειδὴ λοιπὸν ὁ Θεὸς ἔχει τόσο μεγάλη εὐσπλαχνία, μᾶς ἐπισκέφθηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ λαμπρὴ καὶ θεία ἀνατολή, ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό, ὁ Χριστός.  Καὶ ἦλθε ἡ οὐράνια αὐτὴ ἀνατολὴ γιὰ νὰ φωτίσει ἐκείνους ποὺ κάθονται σὰν αἰχμάλωτοι καὶ ἀπελπισμένοι στὸ σκοτάδι τῆς πλάνης καὶ τῆς ἀσέβειας καὶ στὴ σκιὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου· καὶ νὰ ἐνδυναμώσει τὴ θέλησή μας, ποὺ ἐξασθένησε ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας, ὥστε ἡ ζωή μας ὁλόκληρη νὰ μπεῖ σταθερὰ στὸν ἴσιο δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ μὲ ἀσφάλεια στὴν εἰρήνη ποὺ δίνει ὁ Θεὸς καὶ στὴν αἰώνια σωτηρία. Στό μεταξύ τό παιδί μεγάλωνε σωματικά, καί οἱ πνευματικές του δυνάμεις ἰσχυροποιοῦνταν κάτω ἀπό τόν φωτι­σμό καί τήν ἐνίσχυση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κι ἔμενε στίς ἐρημιές ζώντας μακριά ἀπό τούς θορύβους τοῦ κό­­σμου μέχρι τήν ἡμέρα πού εἶχε ὁρίσει ἡ θεία πρόνοια νά φανερωθεῖ καί νά ἀναδειχθεῖ ὡς προφήτης καί ἀπε­σταλ­μένος τοῦ Θεοῦ στόν ἰσραηλιτικό λαό.


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου